หวาน

งามใจเธอมอบฉันมี
อิ่มเอมฤดีฟ้าใส
รู้จักซึ้งซึ่งห่วงใย
หนุนใจของเธอทุกคืน

คำหนึ่งคำ

เธอ : ขอ คำหนึ่งคำ ได้ไหม

เขา : (มองเธอ วันนี้เธอดูสวย ดวงตาคู่นั้นทอประกาย)

เธอ : …

เขา : …

เธอ : ฮอตดอกหน่ะ ขอกินหน่อยสิ

เขา : อ่อ ได้สิ

ปล. จำลองเหตุการณ์จริง เพียงแต่ว่าเขากับเธอ เป็นผู้ชาย
ปล.2 ข้อมูลใน notebook หายหมด จบกัน…

สวัสดีนะ

เรื่องของเรื่องก็คือ เราไม่นึกมาก่อนเลยว่า ในที่สุด
เราจะได้เจออะไร ที่ทำให้เรายิ้มแป้นได้ขนาดนี้
และทำให้เรามีแรงบันดาลใจที่จะทำอะไรดีๆ ไปพร้อมยิ้มแป้นแบบนี้
นี่คือกลอนของผู้หญิงคนนึง (เพราะเราแต่งให้เค้าไง :P)

– – –

จากวันนี้มีผีเสื้อบินในใจ
นาฬิกาแห่งความหมายกลับเริ่มหมุน
คล้ายทุกสิ่งที่พบเจอคือสมดุล
หนุนไออุ่นจากความรักเพื่อพักนอน

– – –

รู้ไหม มีใคร อยากพูด บางอย่าง
รู้ไหม ทุกสิ่ง แตกต่าง กันเสมอ
รู้ไหม เธอไม่ เหมือนใคร นะเออ
นั้นคือ ใจมี เพียงเธอ เต็มใจ

– – –

มือกุมมือจากคนที่กุมใจ
อุ่นไปถึงข้างในถึงความฝัน
รอยยิ้มเธอเปรียบรอยยิ้มดวงจันทร์
คือวานวันอากาศหนาวใจอุ่นเอย

– – –

คือดอกไม้ที่เบิกบานในใจฉัน
คือรางวัลจากคนที่รักไข่
คือรู้สึกดีจังตลอดไป
คืออากาศหายใจแสนงดงาม

– – –

สวัสดีนะ ความรัก

เสียงสะท้อนของเสียงกระซิบ

เวลาได้หยุดลงแล้ว
มีแต่เพียงดวงดาวที่กลับพราวแสงสกาว
ขึ้นมากลางจิตคำนึงของฉัน
มีเพียงเสียงสะท้อนของเสียงกระซิบจากเธอ
และฉัน
ก็รู้ตัวในขณะนั้นเองว่า
ทุกๆ ขณะนับจากนี้ คงจะเป็นชั่วขณะที่ฉันไม่สามารถไม่คิดถึงเธอได้แล้ว
หลับตาลงกันเถิดนะ ทุกคน
โลกสีดำภายใต้เปลือกตาไม่ใช่ความมืดมนอีกต่อไป

ปล. เนื้อความในกลอนนี้เป็นเรื่องแต่งนะครับ

แคนโต้เกี่ยวกับความรัก

ดาวสวย
เมื่อเรามอง
ไกลๆ

ความฝัน
ที่กลายเป็นจริง
ย่อมไม่ใช่ความฝัน

โรแมนติก
ไร้สาระ
เวลาหิว

ในที่สุดก็เจอ
ดวงตาที่สดใส
กว่าเธอ

คงไม่มีวันไหน
ที่ฉันจะรักเธอ
ได้ ซักวัน

รักจริง
ไม่เชื่อ
อย่าลบหลู่

ใจฉัน
เกี่ยวกัน
กับใจเธอ

ฉันจะจูบเธอ
ผู้ไม่มีปาก
ได้อย่างไร

นี่เป็นแคนโต้ที่แต่งๆ เก็บไว้ช่วงที่เพิ่งอัพแคนโต้อื่นๆ ขึ้นมาใหม่ๆ หน่ะครับ
ตอนแรกคิดว่าจะทยอยอัพ แต่เปลี่ยนใจอัพเป็นชุดๆ มาเลย (ยังมีเก็บไว้อีกหลายเหมือนกัน)

ผมคิดว่าแคนโต้นั้นเป็นอะไรที่ ง่ายแต่โดนดีนะครับ
แต่ถึงยังไงพอเริ่มแต่งๆ ไปก็เริ่มรู้สึกมันไม่ละเมียดละไมเท่าไหร่  …คือหยาบกว่ากาพย์กลอนแบบไทยๆ อยู่มาก

ยังไงก็ตาม ก็คิดว่าจะแต่งต่อไปเรื่อยๆ เพราะว่ามันคล้ายตัวกระชากไอเดียที่ดี
เหมือนเราได้ดึงเอาก้อนวลีที่เปรียบเทียบได้สะใจหรือดูดี เพื่อเอามาปรุงเป็นกลอนหรือเพลงต่อได้สะดวกขึ้น

ปล. 2 บทแรกอุทิศให้รักแรก

กลอนขำๆ ให้สาวๆ

ผมแต่งกลอนพวกนี้ไว้ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้หน่ะครับ รู้แต่ว่าจะตอนที่คุยเอ็มกับสาวๆ (ติ๊บกับปิ่น กลอนไหนกับใครไม่แน่ใจครับ)
ตอนนั้นรู้สึกเค้าจะตอบเป็นกลอนมาด้วย …สนุกดีครับ แต่งแบบไม่ได้คิดอะไรกับเจ้าตัวหน่ะครับ

พอกลับมาอ่านแล้วก็รู้สึกว่า เอ้อ สนุกดีแฮะ…  (แต่ละบทไม่เกี่ยวกันนะครับ)

ลอยล่องโรย โปรยคำ รำพันมา
จากผืนฟ้า มหาสมุทร สุดห่างแสน
รวบรวมร้อย ถ้อยนี้ วจีแทน
ทั่วทุกแดน ว่ารักนะ เด็กโง่เอย

ลาจ้ะ ลาจาก อยากลาก เจ้าอยู่
แต่รู้ จ้ะรู้ เจ้าอยู่ ได้ที่ไหน
แต่เจ้า จงรัก รักษาตัว ให้พ้นภัย
ส่วนเรา จะรัก รักษาใจ ให้เจ้าสบายดี

เธอนะ เธอนั้น ทำใน ใจหวิว
ชายเสื้อ เธอพริ้ว ใจฉันปลิว ไปไกลแล้ว
เธอนะ น่ารัก ตึกตัก ใจเต้นแผ่ว
มองไป มองอยู่แถว หน้าเธอ ทุกที

ไฉน ฉันนั่ง ชมจันทร์ อยู่โดดเดี่ยว
ไฉน จันทร์เสี้ยว เจ้าโศก จึงจืดสี
ไฉน ข้างกาย แลข้าง ในฤดี
ไฉน ไม่มี คนเคียง จนจืดจันทร์(ใจจืดจาง)

กลอนวันแม่ที่ไม่ได้ส่งอาจารย์

ตอนที่อยู่โรงเรียน จะมีีจัดประกวดแต่งกลอนวันแม่ ให้เราเขียนส่งกันได้
หรือถ้าเป็นงานร้อยแก้ว งาดวาดภาพประกอบ ก็จะได้เขียนถึงแม่จริงๆ

หลังจากจบมาเรียนที่มหาลัย ผมรู้สึกว่าไม่ได้ทำงานวันแม่เลยสักครั้ง
วันนี้ขอทำอีกสักครั้งนึงครับ

อิ๊กนั่งนึกไตร่ตรองมองเวลา
ที่ผ่านเลยเคยพบมาไม่มองเห็น
คนสักคนห่วงใยเราเท่าที่เป็น
อย่างครอบครัวที่อยู่เย็นอย่างบ้านเรา

อิ๊กรู้สึกความอุ่นใจนั้นแสนอุ่น
เธอเกื้อหนุนแม้ต้องล้มจะลุกไหว
มันอิ่มเอมอบอวลอยู่ข้างใน
ขอขอบคุณสุดหัวใจไว้ตลอดกาล

ผมเขียนใส่โปสการ์ดเอาไว้ คิดว่าจะวางไว้บนหัวเตียง พอแม่มาปลุกจะได้มาเห็นพอดี ฮ่าๆ
พูดตามจริงแล้ว งานนี้อาจเป็นงานแรก ผมเองที่ไม่ได้ทำขึ้นเพื่อส่งถึงมืออาจารย์ แต่ถึงมือแม่จริงๆ