กลอนรักกลอนหนึ่ง

สุดแห่งรักร้อยรึงตรึงสำนึก
แสนล้ำลึกรสรักสลักหวาม
เธอท่องฝันฉันทุกนิทรายาม
ดังดาววามงามระยับประดับใจ

ซึ้งอุราอันที่ว่าความคิดถึง
ชีวิตหนึ่งคนึงเพ้อละเมอหมาย
ถึงอีกซึ่งหนึ่งชีวิตมิอาจคลาย
แม้สิ้นกายมิวายจิตคิดถึงเธอ

หวังสลักรูปอักษรกลอนบทนี้
แทนฤดีที่ความนัยเก็บไว้เสมอ
อยากเรียงถ้อยร้อยคำงามอันเคยพบเจอ
หากมิอาจเลิศเลอดังหวังใจ

แม้เพียงส่วนอณูอุ่นละมุนอักข์
ที่อาบรักปักใจนั้นให้สั่นไหว
นึกถึงวาน “วันนี้” ขึ้นคราใด
สะกิดใจเคยมีใครเคยมีเธอ

เป็นแรงใจให้สร้างสรรค์สานฝันสวย
เป็นคนช่วยให้โลกสดใสเสมอ
เป็นคนหนึ่งในช่วงชีวิตเธอ
ที่เคยรักและรักเธอหมดหัวใจ


นี่คือกลอนรักที่ผมตั้งใจแต่งให้กับคนๆ หนึ่ง
แต่งประมาณ 1 เดือนแหน่ะครับ
แต่ในเมื่อที่สุดแล้ว บทกลอนนี้ก็ไม่ได้มีความหมายใดๆ กับใครสักคน
ฉะนั้น อย่างน้อยก็ให้มันเป็นเพียง กลอนรักกลอนนึงธรรมดาๆ
ที่จะให้ใครสักคนที่ได้อ่าน
ได้รับรู้ว่า
ครั้งหนึ่ง ..เคยมีความรักจากผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง อย่างมากมายเท่าที่จะมีให้ได้
..แค่นั้นพอ

ทุกๆ คำในบทกลอนนี้ คือการกลั่นกรองอย่างละเมียดละไมที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
ทุกๆ ความรู้สึก ถูกอัดแน่นอยู่ข้างในวรรคแต่ละวรรค
นี่เป็นกลอนที่ผมรู้สึกภูมิใจที่ได้แต่ง เหมือนกับทุกๆ ครั้งกับงานที่ทำขึ้นด้วยแรงบันดาลใจจากใครคนนี้
ขอบคุณมากนะ
สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น
เราจะจดจำมันเอาไว้
และถึงที่สุดแล้ว
..เราไม่เสียใจ

แม้ว่าเราจะเสียน้ำตา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s