ฟังความอ่อนแอ

การวาดภาพ การเล่นดนตรี การแต่งกลอน
สำหรับผมที่อาจไม่ได้ทำอะไรพวกนี้ได้ดีเด่นสักเท่าไหร่
จุดร่วมการทำงานพวกนี้ ที่ผมชอบอย่างนึงก็คือ
มันเป็นช่วงเวลาที่ได้นั่งฟังความรู้สึกต่างๆ มันถ่ายทอดตัวเองออกมา
จากสิ่งที่ไม่มีตัวตน กลายเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรมขึ้นนิดหน่อย
ผมว่าสิ่งที่กลอนครั้งนี้จะถ่ายทอด
ก็คงคือ
เศษเสี้ยวหนึ่งของรูปธรรม
ของความอ่อนแอ

อยากให้เธอปลอบใจ
กอดเธอไว้ให้หายเหงา
รอบตัวมีเพียงเงา
ที่ไอเศร้าลอยระเหย

ฉันรู้มีเพียงฉัน
ทุกทุกวันที่ผ่านเลย
ซึมซึม ณ อกเอย
คล้ายเฉยเฉยจริงอ่อนแอ

ฉันเข้าใจว่าฉันไหลล่องลอย
กลางกระแสฟองฝอยของความหวัง
แลความเห็นแก่ตัวความชิงชัง
แม้ได้ยินไม่เคยฟังโอ้คนเรา

โอ้ฉันเอยเคยไหมฟังผู้คน
ที่ดิ้นรนและสับสนและยึดเสา
มัวคิดว่าเข้าใจกลายเป็นเรา
ที่ไม่ฟังใครเขาเลยสักคน

อันชีวิตยิ่งคิดยิ่งไม่เห็น
คิดไม่เป็นภาพที่เห็นยิ่งสับสน
คิดเป็นแล้วจึงรู้ให้เพียงรู้ตน
เมื่อรู้ทุกข์ว่าคือตนคงจบเอย

Advertisements

มืดมน

นาฬิกาได้จมลงสู่ความทุกข์ตรม
คนทุกคนที่เจอจบจากความสดใส
จะเหลืออีกไหมที่เคยวาดวัน
ที่วันเหล่านั้น เป็นแห่งหวังและความเข้าใจ
มีดาวสดใสของดวงใจโอบใจกัน

มวลของความมืดมนทำเราไม่เห็นใคร
ความหมายจึงละลายออกห่างจากความคิด
เรามีชีวิตเพื่อคนอื่น ใย
กลับมาทำร้ายความฝันสุดท้ายของเราด้วยกัน
หมดลงแล้วความหวัง….

ด้วยความรักที่ทำให้เรา
ทุ่มเทพลังเพื่อวันต่อไป
หากอีกคนก็มีดวงใจเช่นกัน
มองไม่เห็นเส้นทางที่พา
ให้เราเลิกลาจากกันและเข้าใจ
ทำเพียงได้แค่ลืมมันผ่านไป
จดเอาไว้เป็นเพลงเพลงหนึ่ง

มองเรื่องจริงที่เจอต้องจบลงซักวัน
มองย้อนมาก็คงดูมันหมดความหมาย
เป็นเพียงเรื่องราวที่เราสับสน
ไม่มีเหตุผลทุกคนต่างล้นด้วยความแค้นเคือง
และนี้คือเรื่องราวอันเศร้าใจ

เพลง มืดมน บน imeem

กลับมาฟังแล้วเพลงดูเห่ยนิดหน่อย ที่จริงถ้ามีดนตรีผมว่าน่าจะเพราะใช้ได้นะครับ อิอิ

พอมีเรื่องแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกแย่อย่างจริงจังทีเดียว แต่การแต่งเพลงออกมานั้นช่วยปลดปล่อยความรู้สึกเศร้าให้ออกมาไ้ด้ แล้วทำให้เรารู้สึกใช้ชีวิตปกติได้อีกครั้ง ดีจังนะครับ 🙂

เราทุกคนต่างเป็นพี่น้องกัน

เมื่อพี่น้องเลิกรับรู้กันและกัน
และฟาดฟันฟาดน้องและฟันพี่
ปลุกระดมความเกลียดชังเพื่อย่ำยี
มันไม่มีความดีหรอกจงละเลย

ฉันนั่งมองและสับสนหล่นน้ำตา
ใช้เวลาด้วยกันเถิดเธอเอ๋ย
เมื่อวันวานยังเรียกขานคนคุ้นเคย
ไม่ควรเลยต้องเสียเลือดเสียน้ำใจ

…มาถึงเช้านี้ พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนผมรู้สึกหดหู่เศร้าในใจมาก
เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่อยากติดตามเรื่องราวการเมืองอีกแล้ว
ทำไมพื้นที่ของการคุยกันด้วยเหตุผล ถึงเหลืออยู่น้อยแบบนี้นะ
เราจะพยายามที่จะรักกันกว่านี้ได้ไหม…

เราทุกคนในโลกนี้เป็นพี่น้องกันไม่ใช่หรอครับ…