นาฬิกาใจตาย

จะมีแค่เราหรือเปล่า ที่มีภาพวันนั้นติดค้างอยู่ตลอดมา
เวลาที่พัดผ่านไป ไม่เคยพัดให้ควาทรงจำที่เกาะแน่นอยู่ในใจหลุดออกไปได้เลย
สิ่งที่เกาะอยู่นี้ คือสิ่งที่สมควรเรียกว่า ความประทับใจ หรือ ความเจ็บฝังใจดีนะ
เวลาในใจไม่เคยเดินต่อไปจากวันนั้นได้เลย หลังจากรู้ว่าเราต้องจากกัน และเธอบอกว่าไม่ได้รักกัน
ทำยังไงจึงจะฉุดเวลาให้เดินต่อได้
การมีใครคนอื่น อาจช่วยได้บ้าง
แต่มันก็เหมือนยางยืดที่ เราให้ใครสักใครดึงเราให้เดินต่อไป ทั้งที่มีหมุดปักรั้งเราเอาไว้ด้านหลัง
ได้แต่ลุ้นว่า ยางเส้นนั้นจะขาดออกไป..
เพราะถ้าไม่ ก็กลายเป็นเราเองที่ ถูกฉุดกลับมาที่เดิม พร้อมกับความเจ็บปวดเพิ่มเข้ามา
เราไม่รู้ว่า เราอยากลืมหรืออยากจำ

ขณะที่ ตอนนี้คุณทำให้ผมเพ้อติดกับอดีตจนดูไร้สติ
แต่คุณก็เป็นคนๆเดียวกันที่ทำให้ ชีวิตของผมนี้ได้เติมเต็มอะไรบางอย่าง
ตอนนั้น ผมบอกกับตัวเองว่า ถึงจะตายไปตอนวินาทีนั้น ก็ไม่เสียดาย
ผมอยากพบเจอคุณ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s