ลอยอารมณ์

ลอยอารมณ์ตามลมเหงา
อันบางเบาอันหนาวสั่น
ผ่านกลางคืนผ่านกลางวัน
แลตะวันไร้จันทร์เคียง

ดั่งดอกไม้จางจืดสี
ดั่งดนตรีที่ไร้เสียง
คล้ายเรือน้อยคล้อยลมเอียง
เป็นสำเนียงเสียงใจฉัน

ปล่อยให้ดาวบนท้องฟ้า
ประดับฟ้าอยู่อย่างนั้น
จะเอื้อมคว้าทำไมกัน
เพราะว่ามันไม่มีทาง

ฉันบอกรักกับหิ้งห้อย
เจ้าตัวน้อยกลับถอยห่าง
แล้วแสงท้ายที่ริมทาง
จึงอับปางจมจางไป

ฉันโอบกอดอากาศอุ่น
อุ่นละมุนข้างกายไว้
ให้เธอฟังเสียงหัวใจ
แล้วลอยไกลไปกับเธอ

ปล. อยากรู้ว่าเวลาแต่งเป็นร้อยกรอง แล้วคนจะไม่ค่อย comment หรือเปล่า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s