วันวาเลนไทน์ครั้งแรก

“โตขึ้น ก่อนจบ ม.6 เราจะต้องมีแฟนให้ได้ หึหึ ได้อยู่แล้ว” เด็กประถมคนนึงคิดขึ้น ระหว่างที่เห็นพี่ตัวโตเดินด้วยกันมาเป็นคู่ 2 คน
วันนี้  อีก 3 วันจะจบ ม.6 แล้ว
ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ ฮา… แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็เคยมีความรัก และยังมีอยู่แม้ในขณะนี้
วันวาเลนไทน์ทุกๆ ปีที่ผ่านมาถ้าพูดถึงตอนยังเป็นเด็กตัวจ้อยนั้น มันไม่มีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ จะเริ่มมารู้สึกตัวก็คงในปีที่เริ่มมีดอกกุหลาบฟ้าคะนองกระจายไปตามพื้นที่ของระดับ ในช่วงนั้น วันวันนี้จะเป็นวันที่ผมรู้สึกตื่นเต้น บางครั้งก็ลุ้นๆ ครับ ผมจำไม่ได้ว่าจะตื่นเต้นและลุ้นไปเพื่ออะไร
บางทีความรักของคนอื่นอาจจะพลอยแผ่ไอความสุขออกมาให้เราพลอยตื่นเต้นไปด้วย…
อย่างไรก็ตาม ทุกปีที่ผ่านมา วันแห่งความรักนี้ ไม่เคยเป็นวันแห่งความรักของผมบ้างเลย
วันนี้ผมให้ของขวัญวันวาเลนไทน์กับผู้หญิงคนหนึ่งไป เป็นของที่ทุ่มเทกับมันมาก ตั้งแต่ออกแบบ ทำเวกเตอร์ เลื้อยแผ่นไม้ เกลา ตัดด้วยเลื้อยไฟฟ้าในส่วนโค้งลึก ขัดด้วยกระดาษทรายเก็บรายละเอียด ระบายสี ซื้อเชือกแขวน ให้สว่านเจาะรูแขวน และขั้นสุดท้ายที่ยากไม่ใช่น้อย ก็คือ นำมามอบให้กับผู้หญิงคนนี้นี่เอง 
ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เท่าไหร่ครับ บางวันผมทำจนหลับไปเลย ผมคิดว่างานที่เกิดขึ้นด้วยแรงบันดาลใจนั้น ไม่เคยทำให้ล้า แต่ยังมีความสุขอีกด้วย
วันนี้ผมได้เดินไปโรงอาหารด้วย แม้วันอื่นก็เดินไปแต่วันนี้…   ไม่มีอะไรครับ ฮา…
อย่างที่ว่าไป ถึงจะไม่เคยมีแฟน แต่ผมก็มีความรัก
และก่อนจบ ม.6 นี้
ผมก็มีวันวาเลนไลน์ครั้งแรก วันแห่งความรักของผมแล้วครับ
ปล. [...]

Read Full Post »

ขอแค่แรงบันดาลใจ

เริ่มจะเข้าที่เข้าทางแล้ว!
ตอนนี้มีความกระตือรือร้นที่จะทำการบ้านแล้ว
หลังจากที่เกือบจะติด ร วิชาฟิสิกส์ และวิชาอังกฤษ
กราบขอบพระคุณอาจารย์ไว้อย่างสูง
ตอนนี้มีอารมณ์ที่จะเขียนโปรแกรมแล้ะ
หลังจากแข่งเขียนโปรแกรมแล้ว ผลออกมาแพ้ไปอย่างน่าสงสาร แต่ตลกดี
ใช่แล้วหล่ะ วันนี้ไปแข่งเขียนโปรแกรมที่เตรียมมา แพ้หน่ะเลยออกมาเร็ว สนุกดี กติกาเหมือนเล่นเกมเลย แต่ที่สำคัญ ได้ไปดูเวทีเดินแฟชั่นโชว์ของโรงเรียนเค้าด้วย เราก็ไม่รู้จักใครนอกจากมีนอะนะ รู้สึกว่ามีนสวยและน่ารักมากๆ (upรูปไว้ให้ดู) วันนี้ผ่านไปอย่างสบายๆ…
ตอนนี้ แรงใจกำลังมาแล้ว ไม่รู้มาจากไหน อาจจะเพราะว่าเกือบติด ร กับแพ้เขียนโปรแกรม หรือเพราะได้ดูมีน!(ไม่ใช่หล่ะ) รู้สึกดีจริงๆที่มีกำลังใจแบบนี้
ครั้งนี้เขียนสั้นๆเพราะอยากไปทำการบ้านแล้ว 555
เป็นแบบนี้ทุกเรื่องมาตลอดเลย
ไม่ว่าเรื่องอะไร…
เราก็มักจะสลับกันไปมาระหว่าง หมดแรง กับฮึดสู้
แรงบันดาลใจ ทำให้เราทำในสิ่งที่เราไม่คิดว่าเราจะทำได้มาเสมอ
เอาเถอะ ก็ดีนะ ที่ตอนนี้แรงเขียนโปรแกรมกำลังมา

Read Full Post »

บันทึกวันว่าง

รู้สึกดีอยู่ลึกๆ รู้สึกได้รำลึกวันเดิมๆสมัย ม.3 ทำบ่อยๆ
ผมชอบวันของการเอ้อระเหยลอยชายมากๆเลยครับ
วันนี้ตื่นขึ้นมาตอน บ่าย2 แล้วก็อ่านหนังสืออ่านเล่น อ่านเรื่องที่ค่อนข้างมีสาระจนไม่เหมือนหนังสืออ่านเล่นเลย 555 มันชื่อว่า “โลกร่วมสมัย – ตอบคำถามคนรุ่นใหม่” ที่ยืมมาจากรตา เป็นหนังสือที่ดีนะครับ ก็คือหนังสือเล่มนี้พยายามอธิบาย “เวทีโลก” ร่วมสมัยนั้นเอง ซึ่งเค้าก็ได้ให้พื้นหลังเหตุการณ์ร่วมสมัยนี้มาด้วยตั้งแต่คริสตศตวรรษที่ 16 และมันเริ่มเน้นตั้งแต่ สงครามโลกครั้งที่ 1 จนถึงปัจจุบัน
อ่านจนตกเย็น
เปิดคอมพิวเตอร์มาเรื่อยเปื่อย ลองใช้โปรแกรมในชุด Studio8 กลับไปอ่านหนังสือต่อ ไปๆมาๆ เอาไพ่มาฝึกร่อนเป็นครั้งแรกที่บ้าน คุยกับพี่… ระหว่างทำทุกอย่างนี้ มีการกินประกอบไปด้วย
สรุปง่ายๆ ผมทำตัวแสนสบายเหมือนไม่รู้ตัวว่ากำลังอยู่ท่ามกลาง หมอกควันของการบ้านแสนทึบทึม ที่บดบังการเตรียมตัวสอบปลายภาคอยู่นั้นเอง 555
คือ…ผมต้องการการฟื้นฟูตัวเองหง่ะ  หากให้หาคำมาอ้าง คงต้องบอกไปแบบนั้น  สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วงสัปดาห์ที่ผมหลับในห้องเรียนบ่อยมาก จนเสียการเรียนไปคาบแล้วคาบเล่า… รู้สึกเหมือนกับพลังงานในร่างกายมันกลวงๆ เหมือนต้องการการพักผ่อนแบบเต็มสตรีม แหะๆ
นึกๆไป คงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเด็กมัธยม 6 ที่จะรู้สึกเหนื่อย  โดยเฉพาะคนที่กำลังวิ่งตามความฝันที่ดูไม่ง่ายนัก (และก็หวังว่ามันจะไม่ยากเกินเอื้อม)
ผมเอง ไม่รู้ว่าเค้าเหล่านั้นรู้สึกอย่างไร เพราะผมไม่ได้อยู่ในจำนวนคนเหล่านี้  ผมคิดว่า ผมเป็นคนที่หวังแค่ในเรื่องใกล้ๆตัว ไปเรื่อยๆ ผมไม่ได้มีจุดหมายที่ยาวไกล
แต่สำหรับเค้าเหล่านั้น ผู้ซึ่งอาจเป็นเพื่อนๆในระดับ ม.6 ของผมเองหรืออาจเป็นคนอื่นๆที่ผมแคร์  หากว่ารู้สึกเหนื่อย [...]

Read Full Post »

ชัยชนะของการนำเสนอ ค่ายสาธิตคิดสร้างสรรค์

“แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้ง”
“อย่างแน่นอนค่ะ”
“ขอบคุณครัาบ/ค้า…”
สิ้นเสียงคำแนะนำจากกรรมการท่านสุดท้าย  ผมเดินออกมาจากจุดนำเสนออย่างมาดมั่น ความรู้สึกบอก อยากจะชูกำปั้นขึ้นไปพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง มันผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบ… เราชนะแล้ว
นี้…คือความรู้สึกที่ผมไม่มีวันลืมได้เลย
โครงการกรุงไทย ยุววาณิช เป็นโครงการประกวดโครงงานธุรกิจระดับมัธยมตอนปลาย ซึ่งชมรมวิชาการนักเรียนสาธิตเกษตรของเรา ส่งโครงการค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ครั้งที่2 ไปประกวด
…วันนั้น… ผมดีใจมาก ตั้งแต่ได้รู้ว่า ด้วยฝีมือการเขียนรายงานของเหล่ารุ่นพี่ ทำให้ค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ครั้งที่2 ผ่านเข้ารอบ 10 ทีมสุดท้ายจาก 1305 ทีมทั่วประเทศ และ จะได้รางวัลมาแน่นอนอย่างน้อย 2 แสนบาทเลยทีเดียว
แต่ศึกครั้งต่อไปนี้ ใหญ่หลวงยิ่งนัก!
การนำเสนอโครงการค่าย ต่อหน้ากรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ จะเป็นตัวตัดสินพวกเรา
และเราต้องการผู้เสนอ 3 คน
เนื้อหา และวิธีการนำเสนอ เริ่มต้นร่างขึ้นมา แล้วมองหาบุคคลที่เหมาะสม  และบางทีก็เล็งใครที่เข้าท่า แล้วจึงหาวิธีการนำเสนอที่เข้ากับเขาคนนั้น
ด้วยคุณลักษณะที่เหมาะสมของผู้นำเสนอ  แม้ผมรู้ตัวเองว่าอยากทำ เสียงในใจก็บอกกลับมาว่า งานใหญ่แบบนี้คงเสี่ยงเกินไปสำหรับผม
การคัดเลือกนั้น เริ่มต้นด้วยตัวเลือกที่มากมาย ค่อยๆคัดหาคนที่ผ่านเกณฑ์  บางคนไม่เหมาะตรงนั้น ไม่เหมาะตรงนี้  บางคนไม่สะดวกใจที่จะทำ… จึงต้องหาคนอื่นมาแทนที่ กลับไปกลับมา
ลงท้ายแล้ว  เมื่อวันที่พี่นัทโทรศัพท์มาถามว่า okไหมถ้าจะเป็นคนนำเสนอ
ความเสี่ยงที่ผมกังวลก็กลายเป็นประเด็นรองไปเสีย เรื่องไม่มีเวลาทำการบ้านยิ่งไม่ต้องนึกถึง ผมคิด หากเขาวางใจพอที่จะมาถามผมแบบนี้แล้ว โอกาสที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ ผมไม่มีทางทิ้งมันไป…
“ถ้าบอกมา ผมก็พร้อมจะทำอยู่แล้วครับ”

การซ้อมบทของเรา3คน – [...]

Read Full Post »

กีฬาสี ปี48

วันนี้ได้ดู รุ่นน้อง ม.5 ทำกีฬาสีแล้วก็สุดจะประทับใจจริงๆ
เรียกได้ว่าดูแล้วขนลุกซู่ 555
สุดยอด!!!!!!… โดยเฉพาะสีฟ้าและสีเหลือง
ลองมาคิดดูเปรียบเทียบกับ พาเหรดของสีชมพูที่ได้ที่ 1 ปีที่แล้ว(ซึ่งเราก็ได้ร่วมทำด้วย แหะๆ) ก็ไม่แน่ใจว่าใครเจ๋งกว่ากัน
แต่ก็นะ ทั้งสถานที่ ทั้งระบบเสียง ทั้งระยะเวลาเตรียมงาน ทั้งเป้าหมายในการทำ ปีนึงเป็นปีทำพาเหรด อีกปีทำการแสดง..
ก็คงจะไม่สามารถมาเปรียบเทียบกันได้นะ
แต่เราก็ขอย้ำว่าประทับใจจริงๆ ทั้งสีฟ้า สีเหลือง และสีชมพู(ปีที่แล้ว)

แต่พอเห็นรุ่นน้องทุ่มเทขนาดนี้แล้ว ก็รู้สึกโหวงๆขึ้นมาเหมือนกัน
เรียกได้ว่า เราคงถือว่าทำงานได้เพียงเสี้ยวเลยหล่ะ ของกีฬาสี
เสียดายโอกาสที่เสียไปจริงๆ…

พูดถึงช่วงนี้นั้น เป็นสัปดาห์ก่อนสอบ ซึ่งปกติเราจะเคลียร์งานค้างที่กองอยู่เต็มไปหมดได้หมด
แต่ว่า ปีนี้มันพิเศษตรงที่ วันศุกร์นี้จะมีการนำเสนอประกวดโครงการยุววานิช ที่โครงการค่ายของชมรมผ่านเข้ามาถึง 1 ใน 10 ของประเทศ (ไปชิงรางวัล 4 แสนบาท หุหุหุ แต่ตอนนี้ก็ได้อย่างต่ำไป 2 แสนแล้ว ก๊ากๆๆ)
และเรา เป็นผู้นำเสนอเสียด้วยสิเนี่ย!!! จึงแทบจะไม่มีเวลาที่จะ ทำงานอะไรเลย
เอาเถอะ เราจะสู้ๆ เย้ๆ
ใครที่ได้มาอ่านอยู่ ช่วยให้กำลังใจให้ไม่ติด ร ได้ด้วยการ comment  5555  หรือจะอวยพรให้ชนะการนำเสนอก็จะดีใจมาก
วันนี้กลับถึงบ้านตอน 2 ทุ่มครึ่ง (เมื่อวาน 4 [...]

Read Full Post »

ไอ้บ้า…

คงเป็นคำถามในใจของหลายๆคนว่า ทำไมเราต้องทำกิจกรรมมากมายบ้าบอขนาดนี้
มีคำตอบของทุกๆคำถาม
…
เรารู้อะไรๆต่างกัน
เราตระหนักในสิ่งที่เรารู้ต่างกัน
สุดท้าย เราเลือกที่จะทำ ในสิ่งที่ตระหนักได้ต่างกัน
…
เมื่อเลือกแล้ว ก็ไม่มีใครถูกใครผิดอีกต่อไป
และนี้ คงเป็นคำตอบของทุกๆคน ที่เลือก ที่จะเดินตามความคิดของตัวเอง

Read Full Post »

ติวคอมรุ่นน้อง ภาค2

วันนี้เหนื่อยจังเลย…
วันนี้เป็นวันประชุมวันแรกของ กรรมการหน้าเสาธง ระหว่างที่ประชุมผมรู้สึกว่าสบายๆกว่าที่คิด ดูไปแล้วงานก็ไม่ค่อยหนักเท่าไหร่นะ ไม่รู้ว่าต่อๆไปจะหนักหนากว่าครั้งนี้ขนาดไหนอยากรู้จริง สำหรับงานที่ได้รับมอบหมายครั้งนี้ แต่น..แต้น.. ก็คือเดินไปรับเด็ก ม.1 เข้าแถว ดีจัง ฟังดูสบายดี
เวลาการประชุมล่าช้าเกินคาดจริงๆ กว่าจะเลิกก็ตอนบ่ายโมงเสียแล้ว ทำให้พอประชุมเสร็จไม่มีเวลาไปกินอาหาร เพราะได้เวลาติวคอมน้องๆที่น่ารัก(รึเปล่า?)แล้ว
พอเริ่มสอน จากหิวๆสอนๆไปมันกลับหายหิวไปเอง ดีจัง แต่ถึงอย่างไร เวลาล่วงมาถึงเกือบบ่าย 3 ก็ทนไม่ไหวต้องไปกินข้าวที่เตี้ยอุตส่าห์ใจดีซื้อมาฝากให้ถึงห้องที่สอน แล้วเตี้ยก็ไปสอนต่อจนเลิกเรียน…
ตกเย็น เดินทางไปบ้านอาจารย์จิ นั่งเรียนในบ้านอาจารย์จิ และ สัปหงกในบ้านอาจารย์จิ -_-”
เลิกเรียนก็กลับมาพักเหนื่อยที่บ้าน มานั่งเขียน blog นี้
“คุณผู้อ่านครับ คุณคยสังเกตเห็นปฏิกิริยาโต้ตอบแบบแปลกๆของร่างกายคุณบ้างไหม”
สำหรับผมมีก็จะมีปฏิกิริยาแบบธรรมดาๆอยู่เช่น เวลาเครียดก็จะปวดหัว หรือวันไหนที่ใช้ความคิดมากจะกินข้าวได้น้อย แต่มีแบบแปลกๆอยู่อย่างที่ไม่เข้าใจสาเหตุ ใครเป็นเหมือนกันช่วยบอกที นั้นคือ…เมื่อเวลาออกไปกลางแดดหรือมองดวงอาทิตย์แล้วจะจาม! แปลกไหม ว้าว! มันน่าตกใจมากเลย 555 เอาเป็นว่าใครก็ตามช่วยบอกผมทีว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร
เอ๊ะ…จู่ๆความคิดมันไปถึงเรื่องนั้นได้อย่างไร ผมขอกลับมาเรื่องติวคอมเด็ก เพื่อจะได้ตรงกับหัวข้อเสียหน่อย… ก็สรุปว่าความตั้งใจที่จะติวทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในปิดเทอมก็ล้มเหลว เด็กที่มาติวนั้นว่างไม่ตรงกัน ทางพวกเราก็อยากที่จะเห็นน้องทุกคนได้ติวครบทุกเรื่อง จึงต้องหาวันที่ทุกคนว่าง ผลออกมาก็คือวันที่ได้ติวลดไปเหลือน้อยกว่าครึ่งของวันที่ติวได้
แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะว่าเปิดเทอมไปก็ยังติวได้อยู่ แม้ว่าจะสะดวกน้อยลงและเป็นการเพิ่มภาระให้กับตัวผมเอง  พูดไปแล้ว งานๆนี้ถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อย แต่ก็ได้สนุกกับน้องๆและรู้สึกได้ทำตัวเพื่อสังคมโลกนี้บ้างในชีวิต อย่างน้อยๆ ตอนตายไปก็ยังพอจะภูมิใจว่า ชาตินี้ไม่ได้ทำอะไรแต่เพื่อตัวเองเสียอย่างเดียวหน่ะครับ แหะๆ
“คุณผู้อ่านครับ ก่อนที่จะคุณตายไป [...]

Read Full Post »