วันวาเลนไทน์ครั้งแรก

“โตขึ้น ก่อนจบ ม.6 เราจะต้องมีแฟนให้ได้ หึหึ ได้อยู่แล้ว” เด็กประถมคนนึงคิดขึ้น ระหว่างที่เห็นพี่ตัวโตเดินด้วยกันมาเป็นคู่ 2 คน วันนี้  อีก 3 วันจะจบ ม.6 แล้ว ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ ฮา… แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็เคยมีความรัก และยังมีอยู่แม้ในขณะนี้ วันวาเลนไทน์ทุกๆ ปีที่ผ่านมาถ้าพูดถึงตอนยังเป็นเด็กตัวจ้อยนั้น มันไม่มีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ จะเริ่มมารู้สึกตัวก็คงในปีที่เริ่มมีดอกกุหลาบฟ้าคะนองกระจายไปตามพื้นที่ของระดับ ในช่วงนั้น วันวันนี้จะเป็นวันที่ผมรู้สึกตื่นเต้น บางครั้งก็ลุ้นๆ ครับ ผมจำไม่ได้ว่าจะตื่นเต้นและลุ้นไปเพื่ออะไร บางทีความรักของคนอื่นอาจจะพลอยแผ่ไอความสุขออกมาให้เราพลอยตื่นเต้นไปด้วย… อย่างไรก็ตาม ทุกปีที่ผ่านมา วันแห่งความรักนี้ ไม่เคยเป็นวันแห่งความรักของผมบ้างเลย วันนี้ผมให้ของขวัญวันวาเลนไทน์กับผู้หญิงคนหนึ่งไป เป็นของที่ทุ่มเทกับมันมาก ตั้งแต่ออกแบบ ทำเวกเตอร์ เลื้อยแผ่นไม้ เกลา ตัดด้วยเลื้อยไฟฟ้าในส่วนโค้งลึก ขัดด้วยกระดาษทรายเก็บรายละเอียด ระบายสี ซื้อเชือกแขวน ให้สว่านเจาะรูแขวน และขั้นสุดท้ายที่ยากไม่ใช่น้อย ก็คือ นำมามอบให้กับผู้หญิงคนนี้นี่เอง  ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เท่าไหร่ครับ บางวันผมทำจนหลับไปเลย ผมคิดว่างานที่เกิดขึ้นด้วยแรงบันดาลใจนั้น ไม่เคยทำให้ล้า แต่ยังมีความสุขอีกด้วย วันนี้ผมได้เดินไปโรงอาหารด้วย [...]

Read Full Post »

ขอแค่แรงบันดาลใจ

เริ่มจะเข้าที่เข้าทางแล้ว! ตอนนี้มีความกระตือรือร้นที่จะทำการบ้านแล้ว หลังจากที่เกือบจะติด ร วิชาฟิสิกส์ และวิชาอังกฤษ กราบขอบพระคุณอาจารย์ไว้อย่างสูง ตอนนี้มีอารมณ์ที่จะเขียนโปรแกรมแล้ะ หลังจากแข่งเขียนโปรแกรมแล้ว ผลออกมาแพ้ไปอย่างน่าสงสาร แต่ตลกดี ใช่แล้วหล่ะ วันนี้ไปแข่งเขียนโปรแกรมที่เตรียมมา แพ้หน่ะเลยออกมาเร็ว สนุกดี กติกาเหมือนเล่นเกมเลย แต่ที่สำคัญ ได้ไปดูเวทีเดินแฟชั่นโชว์ของโรงเรียนเค้าด้วย เราก็ไม่รู้จักใครนอกจากมีนอะนะ รู้สึกว่ามีนสวยและน่ารักมากๆ (upรูปไว้ให้ดู) วันนี้ผ่านไปอย่างสบายๆ… ตอนนี้ แรงใจกำลังมาแล้ว ไม่รู้มาจากไหน อาจจะเพราะว่าเกือบติด ร กับแพ้เขียนโปรแกรม หรือเพราะได้ดูมีน!(ไม่ใช่หล่ะ) รู้สึกดีจริงๆที่มีกำลังใจแบบนี้ ครั้งนี้เขียนสั้นๆเพราะอยากไปทำการบ้านแล้ว 555 เป็นแบบนี้ทุกเรื่องมาตลอดเลย ไม่ว่าเรื่องอะไร… เราก็มักจะสลับกันไปมาระหว่าง หมดแรง กับฮึดสู้ แรงบันดาลใจ ทำให้เราทำในสิ่งที่เราไม่คิดว่าเราจะทำได้มาเสมอ เอาเถอะ ก็ดีนะ ที่ตอนนี้แรงเขียนโปรแกรมกำลังมา

Read Full Post »

บันทึกวันว่าง

รู้สึกดีอยู่ลึกๆ รู้สึกได้รำลึกวันเดิมๆสมัย ม.3 ทำบ่อยๆ ผมชอบวันของการเอ้อระเหยลอยชายมากๆเลยครับ วันนี้ตื่นขึ้นมาตอน บ่าย2 แล้วก็อ่านหนังสืออ่านเล่น อ่านเรื่องที่ค่อนข้างมีสาระจนไม่เหมือนหนังสืออ่านเล่นเลย 555 มันชื่อว่า “โลกร่วมสมัย – ตอบคำถามคนรุ่นใหม่” ที่ยืมมาจากรตา เป็นหนังสือที่ดีนะครับ ก็คือหนังสือเล่มนี้พยายามอธิบาย “เวทีโลก” ร่วมสมัยนั้นเอง ซึ่งเค้าก็ได้ให้พื้นหลังเหตุการณ์ร่วมสมัยนี้มาด้วยตั้งแต่คริสตศตวรรษที่ 16 และมันเริ่มเน้นตั้งแต่ สงครามโลกครั้งที่ 1 จนถึงปัจจุบัน อ่านจนตกเย็น เปิดคอมพิวเตอร์มาเรื่อยเปื่อย ลองใช้โปรแกรมในชุด Studio8 กลับไปอ่านหนังสือต่อ ไปๆมาๆ เอาไพ่มาฝึกร่อนเป็นครั้งแรกที่บ้าน คุยกับพี่… ระหว่างทำทุกอย่างนี้ มีการกินประกอบไปด้วย สรุปง่ายๆ ผมทำตัวแสนสบายเหมือนไม่รู้ตัวว่ากำลังอยู่ท่ามกลาง หมอกควันของการบ้านแสนทึบทึม ที่บดบังการเตรียมตัวสอบปลายภาคอยู่นั้นเอง 555 คือ…ผมต้องการการฟื้นฟูตัวเองหง่ะ  หากให้หาคำมาอ้าง คงต้องบอกไปแบบนั้น  สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วงสัปดาห์ที่ผมหลับในห้องเรียนบ่อยมาก จนเสียการเรียนไปคาบแล้วคาบเล่า… รู้สึกเหมือนกับพลังงานในร่างกายมันกลวงๆ เหมือนต้องการการพักผ่อนแบบเต็มสตรีม แหะๆ นึกๆไป คงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเด็กมัธยม 6 ที่จะรู้สึกเหนื่อย  โดยเฉพาะคนที่กำลังวิ่งตามความฝันที่ดูไม่ง่ายนัก (และก็หวังว่ามันจะไม่ยากเกินเอื้อม) ผมเอง ไม่รู้ว่าเค้าเหล่านั้นรู้สึกอย่างไร เพราะผมไม่ได้อยู่ในจำนวนคนเหล่านี้  [...]

Read Full Post »

ชัยชนะของการนำเสนอ ค่ายสาธิตคิดสร้างสรรค์

“แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้ง” “อย่างแน่นอนค่ะ” “ขอบคุณครัาบ/ค้า…” สิ้นเสียงคำแนะนำจากกรรมการท่านสุดท้าย  ผมเดินออกมาจากจุดนำเสนออย่างมาดมั่น ความรู้สึกบอก อยากจะชูกำปั้นขึ้นไปพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง มันผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบ… เราชนะแล้ว นี้…คือความรู้สึกที่ผมไม่มีวันลืมได้เลย โครงการกรุงไทย ยุววาณิช เป็นโครงการประกวดโครงงานธุรกิจระดับมัธยมตอนปลาย ซึ่งชมรมวิชาการนักเรียนสาธิตเกษตรของเรา ส่งโครงการค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ครั้งที่2 ไปประกวด …วันนั้น… ผมดีใจมาก ตั้งแต่ได้รู้ว่า ด้วยฝีมือการเขียนรายงานของเหล่ารุ่นพี่ ทำให้ค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ครั้งที่2 ผ่านเข้ารอบ 10 ทีมสุดท้ายจาก 1305 ทีมทั่วประเทศ และ จะได้รางวัลมาแน่นอนอย่างน้อย 2 แสนบาทเลยทีเดียว แต่ศึกครั้งต่อไปนี้ ใหญ่หลวงยิ่งนัก! การนำเสนอโครงการค่าย ต่อหน้ากรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ จะเป็นตัวตัดสินพวกเรา และเราต้องการผู้เสนอ 3 คน เนื้อหา และวิธีการนำเสนอ เริ่มต้นร่างขึ้นมา แล้วมองหาบุคคลที่เหมาะสม  และบางทีก็เล็งใครที่เข้าท่า แล้วจึงหาวิธีการนำเสนอที่เข้ากับเขาคนนั้น ด้วยคุณลักษณะที่เหมาะสมของผู้นำเสนอ  แม้ผมรู้ตัวเองว่าอยากทำ เสียงในใจก็บอกกลับมาว่า งานใหญ่แบบนี้คงเสี่ยงเกินไปสำหรับผม การคัดเลือกนั้น เริ่มต้นด้วยตัวเลือกที่มากมาย ค่อยๆคัดหาคนที่ผ่านเกณฑ์  บางคนไม่เหมาะตรงนั้น ไม่เหมาะตรงนี้  [...]

Read Full Post »

กีฬาสี ปี48

วันนี้ได้ดู รุ่นน้อง ม.5 ทำกีฬาสีแล้วก็สุดจะประทับใจจริงๆ เรียกได้ว่าดูแล้วขนลุกซู่ 555 สุดยอด!!!!!!… โดยเฉพาะสีฟ้าและสีเหลือง ลองมาคิดดูเปรียบเทียบกับ พาเหรดของสีชมพูที่ได้ที่ 1 ปีที่แล้ว(ซึ่งเราก็ได้ร่วมทำด้วย แหะๆ) ก็ไม่แน่ใจว่าใครเจ๋งกว่ากัน แต่ก็นะ ทั้งสถานที่ ทั้งระบบเสียง ทั้งระยะเวลาเตรียมงาน ทั้งเป้าหมายในการทำ ปีนึงเป็นปีทำพาเหรด อีกปีทำการแสดง.. ก็คงจะไม่สามารถมาเปรียบเทียบกันได้นะ แต่เราก็ขอย้ำว่าประทับใจจริงๆ ทั้งสีฟ้า สีเหลือง และสีชมพู(ปีที่แล้ว) แต่พอเห็นรุ่นน้องทุ่มเทขนาดนี้แล้ว ก็รู้สึกโหวงๆขึ้นมาเหมือนกัน เรียกได้ว่า เราคงถือว่าทำงานได้เพียงเสี้ยวเลยหล่ะ ของกีฬาสี เสียดายโอกาสที่เสียไปจริงๆ… พูดถึงช่วงนี้นั้น เป็นสัปดาห์ก่อนสอบ ซึ่งปกติเราจะเคลียร์งานค้างที่กองอยู่เต็มไปหมดได้หมด แต่ว่า ปีนี้มันพิเศษตรงที่ วันศุกร์นี้จะมีการนำเสนอประกวดโครงการยุววานิช ที่โครงการค่ายของชมรมผ่านเข้ามาถึง 1 ใน 10 ของประเทศ (ไปชิงรางวัล 4 แสนบาท หุหุหุ แต่ตอนนี้ก็ได้อย่างต่ำไป 2 แสนแล้ว ก๊ากๆๆ) และเรา เป็นผู้นำเสนอเสียด้วยสิเนี่ย!!! จึงแทบจะไม่มีเวลาที่จะ ทำงานอะไรเลย [...]

Read Full Post »

ไอ้บ้า…

คงเป็นคำถามในใจของหลายๆคนว่า ทำไมเราต้องทำกิจกรรมมากมายบ้าบอขนาดนี้ มีคำตอบของทุกๆคำถาม … เรารู้อะไรๆต่างกัน เราตระหนักในสิ่งที่เรารู้ต่างกัน สุดท้าย เราเลือกที่จะทำ ในสิ่งที่ตระหนักได้ต่างกัน … เมื่อเลือกแล้ว ก็ไม่มีใครถูกใครผิดอีกต่อไป และนี้ คงเป็นคำตอบของทุกๆคน ที่เลือก ที่จะเดินตามความคิดของตัวเอง

Read Full Post »

ติวคอมรุ่นน้อง ภาค2

วันนี้เหนื่อยจังเลย… วันนี้เป็นวันประชุมวันแรกของ กรรมการหน้าเสาธง ระหว่างที่ประชุมผมรู้สึกว่าสบายๆกว่าที่คิด ดูไปแล้วงานก็ไม่ค่อยหนักเท่าไหร่นะ ไม่รู้ว่าต่อๆไปจะหนักหนากว่าครั้งนี้ขนาดไหนอยากรู้จริง สำหรับงานที่ได้รับมอบหมายครั้งนี้ แต่น..แต้น.. ก็คือเดินไปรับเด็ก ม.1 เข้าแถว ดีจัง ฟังดูสบายดี เวลาการประชุมล่าช้าเกินคาดจริงๆ กว่าจะเลิกก็ตอนบ่ายโมงเสียแล้ว ทำให้พอประชุมเสร็จไม่มีเวลาไปกินอาหาร เพราะได้เวลาติวคอมน้องๆที่น่ารัก(รึเปล่า?)แล้ว พอเริ่มสอน จากหิวๆสอนๆไปมันกลับหายหิวไปเอง ดีจัง แต่ถึงอย่างไร เวลาล่วงมาถึงเกือบบ่าย 3 ก็ทนไม่ไหวต้องไปกินข้าวที่เตี้ยอุตส่าห์ใจดีซื้อมาฝากให้ถึงห้องที่สอน แล้วเตี้ยก็ไปสอนต่อจนเลิกเรียน… ตกเย็น เดินทางไปบ้านอาจารย์จิ นั่งเรียนในบ้านอาจารย์จิ และ สัปหงกในบ้านอาจารย์จิ -_-” เลิกเรียนก็กลับมาพักเหนื่อยที่บ้าน มานั่งเขียน blog นี้ “คุณผู้อ่านครับ คุณคยสังเกตเห็นปฏิกิริยาโต้ตอบแบบแปลกๆของร่างกายคุณบ้างไหม” สำหรับผมมีก็จะมีปฏิกิริยาแบบธรรมดาๆอยู่เช่น เวลาเครียดก็จะปวดหัว หรือวันไหนที่ใช้ความคิดมากจะกินข้าวได้น้อย แต่มีแบบแปลกๆอยู่อย่างที่ไม่เข้าใจสาเหตุ ใครเป็นเหมือนกันช่วยบอกที นั้นคือ…เมื่อเวลาออกไปกลางแดดหรือมองดวงอาทิตย์แล้วจะจาม! แปลกไหม ว้าว! มันน่าตกใจมากเลย 555 เอาเป็นว่าใครก็ตามช่วยบอกผมทีว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เอ๊ะ…จู่ๆความคิดมันไปถึงเรื่องนั้นได้อย่างไร ผมขอกลับมาเรื่องติวคอมเด็ก เพื่อจะได้ตรงกับหัวข้อเสียหน่อย… ก็สรุปว่าความตั้งใจที่จะติวทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในปิดเทอมก็ล้มเหลว เด็กที่มาติวนั้นว่างไม่ตรงกัน ทางพวกเราก็อยากที่จะเห็นน้องทุกคนได้ติวครบทุกเรื่อง จึงต้องหาวันที่ทุกคนว่าง ผลออกมาก็คือวันที่ได้ติวลดไปเหลือน้อยกว่าครึ่งของวันที่ติวได้ แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะว่าเปิดเทอมไปก็ยังติวได้อยู่ [...]

Read Full Post »