กีฬาสี ปี48

วันนี้ได้ดู รุ่นน้อง ม.5 ทำกีฬาสีแล้วก็สุดจะประทับใจจริงๆ เรียกได้ว่าดูแล้วขนลุกซู่ 555 สุดยอด!!!!!!… โดยเฉพาะสีฟ้าและสีเหลือง ลองมาคิดดูเปรียบเทียบกับ พาเหรดของสีชมพูที่ได้ที่ 1 ปีที่แล้ว(ซึ่งเราก็ได้ร่วมทำด้วย แหะๆ) ก็ไม่แน่ใจว่าใครเจ๋งกว่ากัน แต่ก็นะ ทั้งสถานที่ ทั้งระบบเสียง ทั้งระยะเวลาเตรียมงาน ทั้งเป้าหมายในการทำ ปีนึงเป็นปีทำพาเหรด อีกปีทำการแสดง.. ก็คงจะไม่สามารถมาเปรียบเทียบกันได้นะ แต่เราก็ขอย้ำว่าประทับใจจริงๆ ทั้งสีฟ้า สีเหลือง และสีชมพู(ปีที่แล้ว) แต่พอเห็นรุ่นน้องทุ่มเทขนาดนี้แล้ว ก็รู้สึกโหวงๆขึ้นมาเหมือนกัน เรียกได้ว่า เราคงถือว่าทำงานได้เพียงเสี้ยวเลยหล่ะ ของกีฬาสี เสียดายโอกาสที่เสียไปจริงๆ… พูดถึงช่วงนี้นั้น เป็นสัปดาห์ก่อนสอบ ซึ่งปกติเราจะเคลียร์งานค้างที่กองอยู่เต็มไปหมดได้หมด แต่ว่า ปีนี้มันพิเศษตรงที่ วันศุกร์นี้จะมีการนำเสนอประกวดโครงการยุววานิช ที่โครงการค่ายของชมรมผ่านเข้ามาถึง 1 ใน 10 ของประเทศ (ไปชิงรางวัล 4 แสนบาท หุหุหุ แต่ตอนนี้ก็ได้อย่างต่ำไป 2 แสนแล้ว ก๊ากๆๆ) และเรา เป็นผู้นำเสนอเสียด้วยสิเนี่ย!!! จึงแทบจะไม่มีเวลาที่จะ ทำงานอะไรเลย [...]

Read Full Post »

วันหลังวันแรก… ของปีสุดท้าย

อีกไม่กี่นาที ก็จะขึ้นต้นวันที่ 3 ของช่วงเวลาเปิดเทอม ทุกๆอย่างในทุกๆปีก็ให้ความรู้สึกที่เหมือนๆเดิม เพียงแต่ทุกๆวันที่เรียนนั้นก็รู้ว่า ปีถัดไป จะไม่มีการมานั่งเรียนแบบนี้ที่ให้ความรู้สึกเหมือนๆเดิมในที่เดิมๆที่นี้แล้ว วันนี้ไฟดับหลังฝ่าฝนกลับบ้านมาได้ไม่นานและเตรียมจะกินข้าว จึงได้กินดินเนอร์ใต้แสงเทียน หลังจากนั้นก็นอนเล่น เพราะหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้เลย แต่บางทีเราก็อยากให้ไฟดับเหมือนกัน… ชั่วเวลาที่ไม่เพียงตัดขาดจากสิ่งที่เราเห็นด้วยตา ยังตัดขาดจากภาระหน้าที่ที่แบกไว้ด้วยชื่อ เพราะเราทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนอนเล่น เพราะเราก็เหนื่อยนิดหน่อยหน่ะ ไอ้ชีวิตที่เฝ้าบอกตัวเองว่าน่าจะใช้ให้คุ้มค่า ที่แท้แล้วมันเป็นแบบที่เราเป็นจริงหรือ ปล. อยู่ ม.6 ไม่ต้องออกกำลังกาย แค่ขึ้นลงตึกก็เพียงพอ [[Musical Mind]] : ความทรงจำ : แอม เสาวลักษณ์

Read Full Post »