เบื่อโลก

ผมอยากให้โลกนี้ไม่ใช่ความจริงดูซักหน่อย
ลองเป็นแค่ความฝัน  เป็น the matrix  หรือรู้ตัวอีกทีแล้วพบว่าผมเป็นแค่ความคิดในนิยายของใครซักคน
หรือให้โลกนี้เป็นการทดลองวิทยาศาสตร์ของมนุษย์ต่างดาวก็ได้
เบื่อกันไหมครับ…  โลกนี้มันน่าจะมีอะไรมันส์ๆ กว่านี้แบบในการ์ตูน
หมู่บ้านนินจา  ผมอยากมีคาถาลวงตาแบบอิทาจิ  หรือเวทมนตร์ก็ได้
เมื่อไหร่พวกสัตว์จะพูดได้กันนะ  อยากบินได้ด้วย  อยากมีกำลังภายในกับพลังจิต
หรือถ้าฝึกให้หนักแล้วเป็นซุปเปอร์ไซย่าได้ แบบนี้ก็ได้
ทำไมโลกแห่งความจริงมันถึงน่าเบื่อแบบนี้
เรามาช่วยกันดีกว่า ถ้าเรากำลังอยู่ใน the matrix หรือในนิยายของใครสักคนจริงๆ
เรามาช่วยกันประท้วงให้โลกมันเจ๋งขึ้นกันดีกว่า
คาถามีอยู่ว่า “รำปูรำได สบายดีเฮ”

Read Full Post »

นิทานเรื่อง หมาป่ามองพระจันทร์

คืนนึง
หมาป่ามองพระจันทร์
แล้วก็คิดว่า
“พระจันทร์ช่างงดงาม”
…
หลังจากนั้น
ห้วงความคิดหนึ่ง ก็แทรกเข้ามาในหัว
หมาป่ารู้สึกเหมือน
กำลังร่วงลงไปในหุบเหว
แห่งความมืด…
“พระจันทร์ดวงนี้ อาจจะไม่ใช่ของจริงก็ได้…
พระจันทร์จริงๆ ควรจะสว่างและกลมมน ไม่มีริ้วรอยแบบนี้”
หมาป่าพบว่า
ต้นไม้รอบๆ ตัว ก็อาจจะไม่ใช่ของจริง
“ของจริงๆ ควรจะไม่เหี่ยวๆ แบบนี้…
…เรากำลังอยู่บนโลกที่มีแต่ของปลอม”
หมาป่าอยากจะหลับตา
เพื่อฝัน
“ของจริง ที่ไม่มีริ้วรอย…
มีเพียงสิ่งที่อยู่ในใจของเราสินะ”
แล้วหมาจิ้งจอกก็เดินมา ถามว่า
“ยืนบื้ออะไรอยู่”
หมาป่าบอกว่า
“เราเพิ่งค้นพบความจริงบางอย่าง…
สิ่งที่อยู่รอบตัวเราอาจไม่ใช่ของจริงสักอย่าง…
แม้แต่ร่างกายของแกก็ตาม…
ร่างกายของเราก็ด้วย”
“เพ้อหว่ะ แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจะมีอะไรจริงเนี่ย”
หมาจิ้งจอกถาม
สิ่งที่แท้จริง
มีอยู่ในโลกแห่งความจริง ที่เราก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
อีกที่หนึ่งคือ ในใจของเรา
ทุกสิ่งที่เป็นของจริงถูกเก็บไว้ในใจเรา 
ส่วนในโลกใบนี้  มีเพียงใจเรา
ที่เราแน่ใจว่าเป็นของจริง
เพราะเรากำลังคิด
เข้าใจไหม
ตอนนี้แม้แต่แกเอง เราก็ไม่แน่ใจว่าเป็นแกจริงๆ ได้ 
อาจจะเป็นหมาจิ้งจอกปลอมๆ ที่ไม่มีชีวิตมาคุยเพราะถูกใส่โปรแกรมเอาไว้ ก็ได้
แล้วหมาจิ้งจอกก็บอกว่า
“ไอ้โง่เอ้ย  คิดฟุ้งซ่านหว่ะ  หิวหรือยังเนี่ย ไม่หาอาหารซะที”
หมาป่า ก็รู้สึกว่า ตัวเองหิว เลยพยักหน้า
“เออ งั้นก็ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันเถอะ เอ้อ…  ไอ้บ้า”
“…”
แล้วทั้ง 2 หมาก็วิ่งไปด้วยกัน
“เฮ้ย วันนี้พระจันทร์สวยจังเลย ว่ามะ”
“..อืม สวย
จริงๆ”

Read Full Post »

โลกความจริง โลกความฝัน โลกสังเคราะห์

เพิ่งดูเรื่อง paprika มาครับ
เป็นเรื่องที่ทำให้ รู้สึกถึงความทับซ้อนของความฝันกับความจริงสุดๆ
พอมาดูตัวเองตอนนี้ที่ปวดที่เข่ามากๆ
แล้วมองดูตัวเองแต่ก่อนตอนเป็นนักกีฬาวิ่งที่แข็งแรงมากมาย
มันทำให้รู้สึกเลยว่า นี้คือความฝันหรือเปล่า
นี่เป็นสิ่งที่ เราต้องยอมรับความจริง
รู้สึกเอาเองว่าเข้าใจ เศษเสี้ยว ความรู้สึกของคนขาขาด แขนขาดแล้ว
คิดปลอบใจตัวเองว่า อย่างน้อยการปวดเข่านี้ ก็เป็นประสบการณ์การใช้ชีวิตพิเศษ ที่มีแต่เราที่ได้เจอ 
เป็นสิ่งพิเศษ ที่ชีวิตให้มันกับเรามา
รู้สึกนิดๆ ว่าช่วยทำให้รู้สึกดีขึ้น แม้ความเจ็บจะยังเป็นจริงอยู่
ไม่แน่ใจว่า ถ้าเราปวดไปนานๆ แต่ก็คิดได้แบบนี้ไปนานๆ เหมือนกัน
เราจะเริ่มไม่รู้สึกว่า ความปวด มันลิงค์กับความทุกข์หรือเปล่านะ
ลึกๆ ก็อยากให้มันเป็นความฝันที่ตื่นมาแล้วหายปวดหน่ะแหล่ะที่จริง
มันทำให้เรานึกถึง เรื่องสมมติที่เราชอบนึกถึงบ่อยๆ เรื่องนึง (แรงบันดาลใจจากเรื่อง ลูป)
ถ้าเราสามารถ ทำการ digitize ตัวเอง เพื่อแลกกับความอมตะ แล้วเรายอมไหม
เรายอม 
ที่จริง.. มันไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำเลยนี่นา
การต้องอยู่ในโลกจริง เราต้องดำเนินตามกฎของโลกจริง
ในความฝันของเรา เราเป็นคนตั้งกฎเอง (ซึ่งมีพื้นฐานมาจากโลกจริง) ในชั่วเวลาหนึ่งๆ
โลกสังเคราะห์ คือโลกที่เราสร้างกฎขึ้นมาเองได้
เราแอบอธิษฐานว่า ขอให้ได้อยู่ในโลกนั้น ที่อมตะ ก่อนเราตายเถอะนะ
เราไม่ได้ ไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง ถึงอยากอมตะ
เราชอบความเปลี่ยนแปลง ถึงอยากอยู่รับรู้เรื่องราว รื่นรมย์ของชีวิต ไปเรื่อยๆ  …ตอนนี้ เรามีความสุขที่เรามีชีวิตมาก
จริงอยู่ ความตายอาจเปิดประตู พาเราไปสู่ดินแดนที่มีกฎแบบใหม่
แต่มันก็อาจสิ้นสุด เป็นความว่างเปล่า แบบใน death note ได้เหมือนกัน
และถ้าเป็นแบบนั้น มันน่าเสียดาย ความรู้ที่มี [...]

Read Full Post »