คนอื่น : เวลา

มิติเวลาของผมกับผู้อ่านนั้นไม่เท่ากัน

Read Full Post »

นิทานเรื่อง หมาป่ามองพระจันทร์

คืนนึง
หมาป่ามองพระจันทร์
แล้วก็คิดว่า
“พระจันทร์ช่างงดงาม”
…
หลังจากนั้น
ห้วงความคิดหนึ่ง ก็แทรกเข้ามาในหัว
หมาป่ารู้สึกเหมือน
กำลังร่วงลงไปในหุบเหว
แห่งความมืด…
“พระจันทร์ดวงนี้ อาจจะไม่ใช่ของจริงก็ได้…
พระจันทร์จริงๆ ควรจะสว่างและกลมมน ไม่มีริ้วรอยแบบนี้”
หมาป่าพบว่า
ต้นไม้รอบๆ ตัว ก็อาจจะไม่ใช่ของจริง
“ของจริงๆ ควรจะไม่เหี่ยวๆ แบบนี้…
…เรากำลังอยู่บนโลกที่มีแต่ของปลอม”
หมาป่าอยากจะหลับตา
เพื่อฝัน
“ของจริง ที่ไม่มีริ้วรอย…
มีเพียงสิ่งที่อยู่ในใจของเราสินะ”
แล้วหมาจิ้งจอกก็เดินมา ถามว่า
“ยืนบื้ออะไรอยู่”
หมาป่าบอกว่า
“เราเพิ่งค้นพบความจริงบางอย่าง…
สิ่งที่อยู่รอบตัวเราอาจไม่ใช่ของจริงสักอย่าง…
แม้แต่ร่างกายของแกก็ตาม…
ร่างกายของเราก็ด้วย”
“เพ้อหว่ะ แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจะมีอะไรจริงเนี่ย”
หมาจิ้งจอกถาม
สิ่งที่แท้จริง
มีอยู่ในโลกแห่งความจริง ที่เราก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
อีกที่หนึ่งคือ ในใจของเรา
ทุกสิ่งที่เป็นของจริงถูกเก็บไว้ในใจเรา 
ส่วนในโลกใบนี้  มีเพียงใจเรา
ที่เราแน่ใจว่าเป็นของจริง
เพราะเรากำลังคิด
เข้าใจไหม
ตอนนี้แม้แต่แกเอง เราก็ไม่แน่ใจว่าเป็นแกจริงๆ ได้ 
อาจจะเป็นหมาจิ้งจอกปลอมๆ ที่ไม่มีชีวิตมาคุยเพราะถูกใส่โปรแกรมเอาไว้ ก็ได้
แล้วหมาจิ้งจอกก็บอกว่า
“ไอ้โง่เอ้ย  คิดฟุ้งซ่านหว่ะ  หิวหรือยังเนี่ย ไม่หาอาหารซะที”
หมาป่า ก็รู้สึกว่า ตัวเองหิว เลยพยักหน้า
“เออ งั้นก็ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันเถอะ เอ้อ…  ไอ้บ้า”
“…”
แล้วทั้ง 2 หมาก็วิ่งไปด้วยกัน
“เฮ้ย วันนี้พระจันทร์สวยจังเลย ว่ามะ”
“..อืม สวย
จริงๆ”

Read Full Post »

แมลงสาบหล่อ

กาลครั้งหนึ่ง มีแมลงสาบอยู่ตัวหนึ่ง อาศัยกับครอบครัวใหญ่ของมันในท่อ
วันนี้แมลงสาบรู้สึกสบายใจ เลยขึ้นมาเดินเล่นอาดๆ อยู่บนบ้าน
“ฉันเกิดมาเพื่ออะไรกัน ? ” แมลงสาบสงสัย
แมลงสาบไม่ได้สงสัยขึ้นมาเอง แต่ที่สงสัยเป็นเพราะมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเอ่ยถามมันอยู่
จากมุมมองของแมลงสาบ เธอมีเท้าที่ขาวนวลกลมกลึงปานหยาดฟ้า ขาทั้งสองซึ่งเรียวระหงกลับสั่นอยู่นิดหน่อย
“ฉัน.. ไม่รู้จริงๆ ฉันคงเกิดมาเพื่อเดินเล่นในวันที่สบายใจ ส่วนวันที่ไม่สบายใจฉันจะไปอยู่กับครอบครัวใหญ่ของฉัน” แมลงสาบเงยหน้าขึ้นตอบ
เธอจ้องมองมันอยู่ ประกายดวงตาคู่นั้นคล้ายมีความในใจปริ่มล้น
แมลงสาบรู้สึกเขิน
หรือเธออาจจะหลงรักแมลงสาบเข้าให้แล้ว ถึงจ้องมองมันแน่นิ่ง แถมยังขาสั่นด้วย
ยืนนิ่งกันอยู่นาน..
ในที่สุดแมลงสาบรวมรวบความกล้าชั่วชีวิต บินเข้าไปหาหญิงสาวอย่างกระมิดกระเมี้ยน เพื่อเฉลยความรู้สึกให้เธอได้รู้เช่นกัน
ทันใด ชายหนุ่มคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวโผเข้าไปกอดชายหนุ่มคนนั้น พร้อมกับหวีดร้องขึ้น
“ขอบคุณนะ อิ๊ก” แขนทั้ง 2 ที่คล้องคอชายหนุ่มยังสั่นไม่หยุด
แมลงสาบซึ่งยังคงบินกระมิดกระเมี้ยนอยู่ เห็นภาพนั้น แม้ปีกยังสั่นอยู่ไหวๆ แต่ข้างในดั่งถูกหล่มน้ำแข็งปักทะลวงจนไร้ความรู้สึก
แมลงสาบคิดในใจ “ฉันคงเกิดมาเพื่อมอบความรักแท้ให้กับทุกคน”
แล้วแมลงสาบก็บินไปกลับหาครอบครัวใหญ่ของมัน
..บางครั้งความพ่ายแพ้ก็มีรสหวาน..
แมลงสาบไม่ลืมทิ้งท้ายให้ดูหล่อ

Read Full Post »

คิดถึงคืนวันใหม่ๆ [2]

สิ่งที่เกิดขึ้นและกำลังเกิดขึ้นเรื่อยๆ มันพาให้นึกถึง การ์ตูนเรื่อง Ghost in The Shell …วิทยาการที่พัฒนา ล้ำเข้ามาในร่างกายของเรามากขึ้นๆ  ไม่ต้องพูดถึงแค่ Bionic Arm จากตอนที่แล้ว ที่แม้แต่เทียบกับแขนมนุษย์ธรรมดายังใช้การได้ไม่ดีเท่า
ในวันนั้น แทบทุกส่วนของร่างกายเราสามารถถูกแทนที่ด้วยจักรกลที่ทรงประสิทธิภาพ
และผมคิดว่า วันที่ว่า จะต้องมาถึง
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าร่ายกายทุกส่วนของเราไม่เสื่อมสภาพอีกต่อไป และเปลี่ยนอะไหล่ได้เรื่อยๆ
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราถ่ายโอนความรู้ได้เหมือนใน The Matrix
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าดวงตาของเราสามารถzoomเข้าออกได้ และมองทะลุเสื้อผ้าได้(ฮา…)
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าแม้แต่สมองที่ใช้ประมวลผลของเรา ยังสามารถให้จักรกลมาช่วย
จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อวันที่ขอบเขตของ เทคโนโลยีเอื้อมมือเข้ามาถึงความรู้สึก นึกถึง ตัวตน และจิตใจของเรา ?
วันนั้นจะเป็นคนที่เราพบว่า ที่แท้กลไกของชีวิต ก็ไม่ต่างจากจักรกลที่ซับซ้อน ?
เพราะผมเชื่อแบบนี้ครับ จึงคิดว่าวันที่ว่าจะต้องมาถึง
ใช่ครับ ผมเชื่อว่า เราต่างคือจักรกล และ ผมเชื่อว่า มนุษย์เราเก่งพอที่จะสร้างจักรกลที่ซับซ้อนเทียบเท่าชีวิตได้
สำหรับผมเองที่เชื่อเช่นนี้ เมื่อมองจากมุมมองภายนอก ถึงแม้ทุกๆ ความรู้สึกจะเป็นกลไกที่คำนวณได้ และเจตจำนงเสรีไม่ได้มีอยู่จริง แต่เมื่อมองจากมุมมองภายในตัวเอง ความรู้สึกที่มีก็ยังเป็นของเราเอง ที่แม้จะรู้ด้วยสมองว่ามันเป็นกลไก แต่มันก็ไม่จำเป็นว่าเราจะเลิกดื่มด่ำกับความรู้สึก และเลิกมีความสุขนี่ครับ

Read Full Post »

ลังเลกับความสิ้นสุด

แต่ก่อนผมคิดว่า
เราไม่มีทางค้นพบที่สิ้นสุดในโลกธรรมชาติ(โลกวิทยาศาสตร์) — ผมเชื่อว่าจักรวาลใหญ่ไม่สิ้นสุด
จะแสดงออกมาได้ ก็ในโลกอุดมคติเท่านั้น(โลกคณิตศาสตร์) — อย่างที่เราสามารถเขียนเครื่องหมาย infinite ได้
 
แต่ตอนนี้ บางทีอะไรบางอย่างก็เริ่มจะทำให้ผมลังเลว่า
หรือธรรมชาติมีที่สิ้นสุดเสมอ
และความไม่สิ้นสุดจะมีก็แต่ในอุดมคติเท่านั้น มันเป็นสิ่งที่สมมติขึ้นเท่านั้น
 
ตัวอย่างที่ดูเหมือนจะ สนับสนุนความมีที่สิ้นสุดของธรรมชาติ ก็เช่น
อุณหภูมิ ก็มี 0 องศาสัมบูรณ์
พลังงานก็ออกมาเป็นควอนตัม(เป็นก้อนๆ ไม่ต่อเนื่อง) ที่แบ่งย่อยเล็กสุดได้ E = hf
และตอนนี้ ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเร็วกว่า ความเร็วแสง
อะไรแบบนี้อะ…
 
คิดดูอีกที นี้มันเป็นความคิดแบบสุดโต่งชัดๆ… สิ้นสุดเสมอ หรือ ไม่สิ้นสุดเสมอ
หรือจริงๆ แล้ว ความจริงก็คือ บางอย่างมีที่สุดสิ้น บางอย่างก็ไม่มี
 
ทุกคนที่แวะมาอ่านคิดว่ายังไงกันบ้าง
ใครมีความรู้ก็ช่วยไขความสว่างให้ผมหน่อย
ใครไม่รู้ ก็ มางงกับผม เผื่อจะงมถึงจุดหมายได้
 
ปล. ช่วงนี้งานเยอะ เลยไม่ได้ up blog ตามที่ตั้งใจไว้เลย (ไอ้ คิดถึงวันคืนใหม่ 2 อะ และยังมีอะไรอีกเยอะแยะที่อยากมาแชร์)
ปล2. entry นี้เป็นปรับเปลี่ยนมาจาก comment ของผมใน entry “เมื่อเเปดนอนหลับ” ของจินนี่

Read Full Post »

เสา… ที่เรา… ตั้งขึ้นมาเอง…

       ชีวีมีเช่าใช้             สนองจิต
ไร้แก่นพาจิตคิด              เหว่ว้า
ยึดเสามั่วมัวมิด               พอผ่าน เวลา
เสาจึ่งพาบอดบ้า              น่าเศร้ากรรมมนุษย์

       ชาติศาสน์งานชื่ออ้าง      ล้วนเสา
ยึดมั่นด้วยแรงเขลา                เน่าแหน้
มองโลกผ่านกาลเก่า              กระจ่าง ตรรกซึ้ง
แสงจึ่งสาดสว่างแท้               ไป่แพ้ทุกข์ตน
       หลักใจใดเล่าล้วน      เพียงเพื่อ ทรงตัว
สรรพสิ่งจริงอาจเหลือ         ว่างไร้
สำคัญหนึ่งซึ่งเหนือ            ทุกสิ่ง  ความสุข
ลิขิตชีวิตไว้                    ยึดให้พอสนุก

Read Full Post »

ณ se-ed

“…ถึงท่านผู้โดยสารทุกท่าน
เคยเห็นนกแล้ว
อยากบินได้บ้างมั้ย
เคยเห็นปลา
แล้วอยากว่ายน้ำได้บ้างหรือเปล่า
แล้วเคยคิดบ้างมั้ย
ว่านกกับปลาอิจฉาคนแค่ไหน…”
–everybodyeverything–
–วิศุทธิ์ พรนิมิตร–

Read Full Post »