โดดเดี่ยว

เราลืมตาเพื่อเจอรอยน้ำตา มองไกลให้รู้ว่า บนท้องฟ้าดวงดาวเคียงข้างกัน   มองมือคนที่เขาเดินคู่กัน ขอให้เรารักกัน  อย่างนั้นตลอดไป    วันเวลาฉุดพาฉันมา มอบความเหงาตั้งแต่นั้นมา และยิ้ม ให้กับวันที่ฉันไม่มีแรง ก้าวไป   คนเราคงต้องเคยมีครั้งนึง ซึ่งมันเงียบงัน ข้างในนั้น แม้มีคนรอบกาย   คนในเพลงที่ฟังเขาคือใคร สิ่งที่เคย มีความหมาย มันดูคล้าย เลือนหายไปจากฉัน   ก็ฉันนั้นมันไม่มีใคร นานแค่ไหนที่ไม่ได้รู้จัก กับความรัก กับห่วงใย ที่เคยได้ให้ไป   และฉันก็คงได้เพียงอยู่ เพื่อให้รู้ว่ามันช่างมีค่า ถ้ามีคน จับมือฉัน แค่เดินไปด้วยกัน   แล้วมีใครสักคน เดินเข้ามา ฉันก็ไม่รู้ว่า ควรรักษาเอาไว้ หรือเช่นไร   ลมเอยเธอพัดมา แล้วพัดไป เธอช่วยอย่า พาหัวใจ ที่เห็นค่าฉันจากไปไหน   ก็ฉันนั้นมันไม่มีใคร นานแค่ไหนที่ไม่ได้รู้จัก กับความรัก กับห่วงใย ที่เคยได้ให้ไป   [...]

Read Full Post »

เวลาเอยเธอบรรเลงความเงียบงัน

กาลเอยกาลเวลา เธอนำพาเรามานานแล้วหนอ เราไม่เคยตั้งใจหยุดเฝ้ารอ เพียงยังไม่อยากเดินต่อด้วยตัวเอง กาลเอยกาลเวลา เธอพัดพาความในใจให้วังเวง เวลานี้ใครคือคนในเสียงเพลง เวลาเอยเธอบรรเลงความเงียบงัน เธอเอยดวงจันทร์ คืนและวันเจือเธอจางกว่าความฝัน ใครเอยที่สักวัน จะอุ่นใจให้กันอย่างอุ่นใจ ปล. วาเลนไทน์ ปีนี้ ก็ดีนะ

Read Full Post »

ค่ำคืนนี้ ฟ้ามืดหม่นเกินไป

ถึงจะดูเก้ๆ กังๆ ที่จะบอก แต่ก็อยากบอกว่า.. —- ผมเอง ไม่รู้ว่า ปกติคนอื่นอ่านกลอนเปล่าด้วยความเร็วแค่ไหน ปกติแล้ว ผมจะอ่านจบบรรทัด แล้วซึมซับมันซัก 0.25 – 0.5 วินาที ค่อยขึ้นบรรทัดใหม่ นี่เป็นเหตุผลที่ผม ไม่อยากจะเชื่อว่า คนอ่านหนังสือเร็วจะได้รับรสชาติเหมือนกับผม ก็เวลาผมอ่านกลอนแบบไม่มีช่วงเวลาซึบซับ ความอิ่มเอมนั้นดูเหมือน จะระเหยแห้งไปจากหน้ากระดาษ(หน้าจอคอมด้วย) แบบไม่เหลือกลิ่นไว้เลยหน่ะครับ “ลองค่อยๆ อ่านไปแบบช้าๆ ดูนะครับ” —-  ค่ำคืนนี้ ฟ้ามืดหม่นเกินไป ฉันจึงไปเก็บหิ่งห้อยหลายๆ ตัว มาปล่อย ให้พวกมัน ทอแสงแทนดวงดาว แทนฉัน กระดาษว่างเปล่าใบนี้ ..แห้งแล้งเกินไป ฉันจึงไปที่ทำการไปรษณีย์ แล้วส่งมันให้กับจิตรกรผู้เก่งกาจ เพื่อให้เขาได้วิจิตร ภาพวาด ที่ทุกคนที่ได้พบจะต้องน้ำตาไหล ไปกับความที่สุด ของความงาม ที่เท่ากับเธอ ในใจฉัน ห้องนี้เวลาปิดเสียงเพลง อ้างว้างจนเหมือนคว้างอยู่ที่ใจกลางกาแลกซีแห่งความเหงา ฉันจึงเดินไปหยิบกีต้าร์ และเมื่อฉันจูนสัญญาณปากกับใจให้ตรงกัน (…ตลกหว่ะ) ฉันร้องเพลงให้กับเธอ แต่ฉันไม่ได้ร้องให้เธอ ได้ยิน และได้รู้ [...]

Read Full Post »

ลอยอารมณ์

ลอยอารมณ์ตามลมเหงา อันบางเบาอันหนาวสั่น ผ่านกลางคืนผ่านกลางวัน แลตะวันไร้จันทร์เคียง ดั่งดอกไม้จางจืดสี ดั่งดนตรีที่ไร้เสียง คล้ายเรือน้อยคล้อยลมเอียง เป็นสำเนียงเสียงใจฉัน ปล่อยให้ดาวบนท้องฟ้า ประดับฟ้าอยู่อย่างนั้น จะเอื้อมคว้าทำไมกัน เพราะว่ามันไม่มีทาง ฉันบอกรักกับหิ้งห้อย เจ้าตัวน้อยกลับถอยห่าง แล้วแสงท้ายที่ริมทาง จึงอับปางจมจางไป ฉันโอบกอดอากาศอุ่น อุ่นละมุนข้างกายไว้ ให้เธอฟังเสียงหัวใจ แล้วลอยไกลไปกับเธอ ปล. อยากรู้ว่าเวลาแต่งเป็นร้อยกรอง แล้วคนจะไม่ค่อย comment หรือเปล่า

Read Full Post »

รุ้งของพีร์ และความเหงาของผม

9-6-7 in financial conference หยาดพิรุณโปรยปรายพรายพริ้วมา มวลพฤกษาดอกหญ้าพาสดใส อีกต้นไม้สูงใหญ่ในพงไพร ชะล้างใบไหลหลั่งทั้งพนา   หมู่มวลสัตว์น้อยใหญ้ได้ชุ่มชื่น เริ่งระรื่นน้ำใหม่ใสหนักหนา กลั่นเป็นหยดพรมลงผืนพสุธา สู่ธาราพามัจฉาน่ายินดี   ถึงเวลาอาทิตย์ฉายสายฝนจาง เกิดเส้นบางผ่านฟ้าหลากหลายสี เป็นทางโค้งจรดผืนปฐพี ชื่นชีวีจากสีสันนั้นคือ ” รุ้ง “ หลังจากผมได้อ่านกลอนบทนี้ของเชษฐ์ (ชื่อเล่นชื่อพีร์) ก็ได้กลอนบทนี้มาครับ แลริ้วรุ้งแล้วลองตรองเหงาเหงา อันตัวเรามองริ้วทิวสีสัน ชื่นในจิตคิดรื่นรมย์สมสุขพลัน หากไม่อาจต้องกันเป็นฝันไป   ดั่งตัวฉันคงมองเธอได้เพียงห่าง ดั่งบางอย่างกั้นกลางไม่หวั่นไหว ได้เพียงเก็บภาพเธอข้างในใจ เป็นรุ้งงามข้างในไว้ชื่นชม ผมรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เจ๋งดีนะครับ กับการที่เราอ่านอะไรของใครคนนึงแล้วก็เกิดเป็นแรงบันดาลใจให้กัน ต่อๆ กันไป ถ้ากลอนบทนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ใครต่อก็ดีเหมือนกัน ขอบคุณพีร์ที่แต่งกลอนนี้มา และเป็นแรงบัลดาลใจให้ผม และขอบคุณคนอีกคนหนึ่งในกลอนนี้ด้วย เพราะเค้าก็ถือเป็นแรงบันดาลใจของผมเช่นกัน (มานาน)   ปล. กลับมาทำเว็บอีกครั้ง โย่ว

Read Full Post »

ระหว่าง

ตลอดเวลากว่าสัปดาห์ที่ผ่านมา มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย และงานที่สำคัญๆเกี่ยวกับ ม.6 ก็คือ งานสาธิตสามัคคี และการเลือกหัวหน้าฝ่ายต่างๆของงานบ้านผี และตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ผมเรียน อยู่ที่ สสวท. มาตลอดครับ ตอนนี้ ที่ผมได้มีโอกาสมานั่งพิมพ์ blog อยู่นั้น ก็เพราะว่าเป็นโอกาสพิเศษมากจริงๆ — ที่จริงทาง สสวท. สุดเคี่ยวนั้น เค้าห้ามเล่นอินเตอร์เน็ตและออกนอกหอพัก เหมาช่วง 3 สัปดาห์ที่เก็บตัว — แต่ที่ได้พิมพ์ตัวอักษรตัว “นี้” ออกมาอีกด้วยความสะใจนั้นก็เพราะ เหตุการณ์ขัดข้องเรื่องการเรียน รด. ชดเชย ซึ่งผมขี้เกียจเล่ารายระเอียดที่น่าหลับ เอาเป็นว่าได้กลับมาอยู่บ้านเป็นเวลา 6 ชม. ผมรู้สึกดีใจมากนะเนี่ย ที่ได้ฉวยโอกาสนี้มา ระบาย ความรู้สึกต่างๆที่มันปริ่มๆอยู่ที่ขอบความคิด (“ขอบความคิด”… เป็นคำที่ดูเท่ดีแฮะ 555) “ใจนึงก็เสียดายครับ” ที่พลาดโอกาสหนึ่ง (และสอง และสาม ..) ของชีวิตไป จนถึงบัดนี้ ภาพความทรงจำเกี่ยวกับ แสตนด์เชียร์สามัคคีของผม ก็ต้องยอมรับว่าฉายไปหยุดอยู่แค่สมัยตอน ป.6 ที่ไปเชียงใหม่ สาธิตสามัคคี [...]

Read Full Post »