ฟังความอ่อนแอ

การวาดภาพ การเล่นดนตรี การแต่งกลอน
สำหรับผมที่อาจไม่ได้ทำอะไรพวกนี้ได้ดีเด่นสักเท่าไหร่
จุดร่วมการทำงานพวกนี้ ที่ผมชอบอย่างนึงก็คือ
มันเป็นช่วงเวลาที่ได้นั่งฟังความรู้สึกต่างๆ มันถ่ายทอดตัวเองออกมา
จากสิ่งที่ไม่มีตัวตน กลายเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรมขึ้นนิดหน่อย
ผมว่าสิ่งที่กลอนครั้งนี้จะถ่ายทอด
ก็คงคือ
เศษเสี้ยวหนึ่งของรูปธรรม
ของความอ่อนแอ
…
อยากให้เธอปลอบใจ
กอดเธอไว้ให้หายเหงา
รอบตัวมีเพียงเงา
ที่ไอเศร้าลอยระเหย
ฉันรู้มีเพียงฉัน
ทุกทุกวันที่ผ่านเลย
ซึมซึม ณ อกเอย
คล้ายเฉยเฉยจริงอ่อนแอ
…
ฉันเข้าใจว่าฉันไหลล่องลอย
กลางกระแสฟองฝอยของความหวัง
แลความเห็นแก่ตัวความชิงชัง
แม้ได้ยินไม่เคยฟังโอ้คนเรา
โอ้ฉันเอยเคยไหมฟังผู้คน
ที่ดิ้นรนและสับสนและยึดเสา
มัวคิดว่าเข้าใจกลายเป็นเรา
ที่ไม่ฟังใครเขาเลยสักคน
…
อันชีวิตยิ่งคิดยิ่งไม่เห็น
คิดไม่เป็นภาพที่เห็นยิ่งสับสน
คิดเป็นแล้วจึงรู้ให้เพียงรู้ตน
เมื่อรู้ทุกข์ว่าคือตนคงจบเอย

Read Full Post »

อะไรอยู่ในใจ

อะไรอยู่ในใจ    ฉันหาไม่รู้ตัวเอง
ครวญคิดจิตครื้นเครง    เพียรกระจ่างซึ่งสิ่งสรรพ์
คืนวันฉันค้นหา    เว้นเพียงว่าที่ใจฉัน
อาจบางทีคืนวัน    จะกร่อนฉันจนกลวงเปล่า
มองโลกด้วยตอนนี้    รู้สึกดีคล้ายดวงดาว
กลับยามอารมณ์เร้า    จนคล้ายเห็นเพียงฟ้าดำ
มองใจที่โอนเอน    ควรทำเช่นใดโอ้กรรม
เพื่อรู้ทันใจทำ    เพื่อกระจ่างซึ่งตัวเอง

Read Full Post »

ทำไมรู้สึก

จินนี่ : ทำไมคนตายแล้วต้องเสียใจ เสียใจเพราะอะไร…
จินนี่ : เราเสียใจที่ไม่ได้เจอกันอีกแล้ว หรือเพราะอะไรอีกอะ
อิ๊ก : ไม่ที่พึ่งทางตรงก็ทางอ้อมอะ
อิ๊ก : ถ้าไม่ใช่ที่พึ่งพา คนเราก็คงไม่เสียใจเท่าไหร่
อิ๊ก : มันจะเป็นความคิดแบบอุดมคติมากกว่า
อิ๊ก : แบบเวลาดู nuclear ลงแล้วหดหู่ที่คนตายเยอะ
อิ๊ก : (ที่จริงที่คนรู้สึกแย่ ก็อาจจะเพราะคิดอยู่ว่า ถ้าตัวเองโดนแบบนี้แล้วก็แย่เลย เลยรู้สึกแย่)
จินนี่ : อืมม… ความเศร้าเสียใจมีเหตุผล
จินนี่ : แล้วความเกลียดกับความรักมีเหตุผลเปล่านะ
อิ๊ก : เราว่าทุกความรู้สึกมีเหตุผล(คืออธิบายที่มาที่ไปได้)หมดแหล่ะ
อิ๊ก : เมื่องั้นธรรมชาติคงไม่พัฒนามันขึ้นมาหรอก
อิ๊ก : แต่ถึงงั้น.. เราไม่จำเป็นต้อง ไม่อิน กับความรู้สึกของเรา
อิ๊ก : (อย่างความรักเงี้ย) เพราะเรารู้สึกจริงๆ
อิ๊ก : ความมีที่มาที่ไปมันพัฒนาไปให้เป็นความรู้สึกอัติโนมัติแล้ว
อิ๊ก : หรือความเสียใจ ความเกลียด จะทำให้หายไปด้วยเหตุผลก็ยาก
อิ๊ก : ความรู้สึกมันต้องลบด้วยความรู้สึก
ก็เป็นบทสนทนาที่ดูคมดีครับ ฮา… ประเด็นที่จะบอกก็คือ ผมเชื่อว่าทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นมานั้น
สามารถอธิบายได้ด้วยการเพิ่มอัตราการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์เสมอ
มีความรู้สึกอะไรบ้างไหม ที่อธิบายด้วยเหตุผลนี้ไม่ได้… ช่วยบอกมาหน่อยสิครับ

Read Full Post »

โคตรรู้สึกว่า โลกของเรามีความหวัง

เพิ่งอ่าน คนชายขอบ จบไปอีกคน
ทุกๆครั้งที่อ่าน ก็จะรู้สึก มีความหวัง สำหรับโลกที่เป็นอุดมคติทุกครั้ง
มันมี model มากมายจริงๆ ครับ ที่มนุษย์เราจะสามารถทำสิ่งดีๆ ให้กันได้ โดยไม่ต้องมาคำนึงถึงการแข่งขันทางเศรษฐกิตแค่มิติเดียว
ผมคิดว่า โลกเรากำลัง ดำเนินมาถึงช่วงเวลาที่ เราจะเริ่มทำอะไรซักอย่าง หลังจากเพิ่งรู้สึกตัวถึงความโหดร้ายของ การมองแต่ด้านเศรษฐกิจด้านเดียว
ท่ามกลางเสียงบ่นว่าโลกมันแย่ คนเดี๋ยวนี้มันเลวลงๆ ทุกที
ผมกลับรู้สึกว่าผมกำลังเห็นแต่อะไรดีๆ กำลังเกิดขึ้นๆ ที่จะทำให้โลกมันโคตรน่าอยู่
อย่างที่บอก ผมพบว่ามี model องค์กรมากมายที่ช่วยลดความไม่เสมอภาคด้านต่างๆ อย่างมีความคิดสร้างสรรค์ มันน่าสนุก มันเจ๋ง มันเป็นการช่วยเหลือซึ่งกันที่สำเร็จอย่างงดงาม (ลองไปอ่านใน คนชายขอบ ดูเอง)
ผมได้รู้ว่า มีคนอย่าง บิล เกตต์ ที่ตั้งมูลนิธิสุดยอดขึ้นมา ที่ตั้งใจช่วยเหลือด้านสุขภาพคนด้อยโอกาสที่มีอยู่ทั่วโลก (และคนดีๆ อื่นๆ อีกมาก)
หรือ โปรแกรม Open Source มันเป็นอะไรที่สุดยอดมากๆ ครับ มันเป็นการร่วมมือกันฟรีๆ ของสมองของคนเก่งมากมาย
หรือ wikipadia ที่กลายเป็นสารานุกรมที่เจ๋งที่สุดในโลกไปแล้ว
คนเราไม่แล้งน้ำใจหรอกครับ ผมว่า
น้ำใจมันมีอยู่เต็มไปหมดเพียงแค่ต้องการ “ทาง” สำหรับมอบให้ และขณะนี้ “ทาง” กำลังเกิดขึ้นได้ง่ายขึ้น และอย่างประสิทธิภาพ [...]

Read Full Post »

เรื่อยๆ ช่วงปิดเทอม

ผมจะทำอย่างไรให้มีชีวิตที่สมดุล
บางครั้งผมรู้สึกว่า ที่กำลังทำอยู่นี่ มันเสียเวลา ไม่คุ้มค่าถ้าเอาความสามารถที่มีอยู่ไปทำอย่างอื่นอาจจะคุ้มกว่านี้
บางครั้งผมรู้สึกว่า สำคัญคือตอนนี้เรามีความสุขดีมากกว่านะ
บางครั้งผมคิดว่า เราอาจไม่จำเป็นต้องคิดมากกับชีวิตที่แสนสั้นนี้
ในทางตรงข้าม บางครั้งผมคิดว่า ที่ทำอยู่มันคุ้มแล้วกับการลับความสามารถ หรือบางครั้งรู้สึกมีความทุกข์ และบางครั้งก็คิดว่า เราต้องคิดมากกับชีวิตซะหน่อยนะ
เฮ้อ.. เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย
การจะหา ความสมดุล ให้ชีวิจนั้นมันยากเย็น แม้ถ้าอยากเท่ก็แค่บอกว่า สมดุลที่อยู่ใจเรา ก็จบ ฮา…
การได้เข้าค่าย JSTP เป็นประสบการณ์ที่ดี ได้พบคนหลายๆคนที่เป็นคนที่มีไอเดียด้านการทดลองวิทยาศาสตร์ ที่อยากจะทำ
การคัดคนเข้าโครงการนี้ คือการสัมภาษณ์เท่านั้นเอง ซึ่งก็เจ๋งดีนะ คือดูที่ความคิดเอา
แต่ก็อาจจะมีช่องโหว่ของการคัดเลือกก็คือ คนที่เข้ามาบางคน ก็คือคนที่เป็นแต่โม้แบบฉะฉาน โดยที่สมองไม่ได้บรรจุอะไรซักเท่าไหร่ (อาจคือผม)
กิจกรรมในค่ายนี้ เหมือนไปพักผ่อนหย่อนใจ มีอาหารอุดมสมบูรณ์ สบายใจอ้วน
นอกจากนี้ก็มี ขบวนค่าย Cubic ทั้งหลาย
สำหรับ Cubic-O 2nd นี้ แม้ซ้อนทับกับเวลาค่าย JSTP แต่ทุกอย่างก็ยังอำนวยให้ผมสามารถเข้าไปช่วยนิดช่วยหน่อยได้
ประทับใจนะ ค่ายนี้ สำหรับเด็กคอม และเด็กฟิ(ม.ต้น)ที่ผมได้ไปสอนฟิสิกส์นิดนิด และโม้มากมาก
สำหรับค่าย ICT Fun Camp 4th เป็นค่ายที่ผมมีความสุขมาก เพราะว่าได้ทำอะไรในสิ่งใหม่ๆ ทั้งอัจฉริยะข้ามวัน สอนเกร็ดIT ระบบแลกรางวัลRoute Card [...]

Read Full Post »

เหตุผลหนึ่งที่ทำให้อยากมีชีวิตต่อไป

บางครั้ง ผมรู้สึกดีใจที่ได้เกิดมา หลังจากได้ดูหนัง อ่านนิยาย หรือการ์ตูนที่เรารู้สึกประทับใจมากๆ จบ
เคยเป็นไหมครับ
บางทีผมรู้สึกว่า ถ้าพ่อ-แม่-พี่ตายไปแล้ว ก็ดูจะไม่มีเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่เท่าไหร่
เหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป อาจจะเป็นแค่ความหวังที่ได้เจอกับ อะไรประทับใจๆ แค่นั้นเอง
…ที่จริงแล้ว มันก็ไม่ใช่แค่ “แค่นั้นเอง”
สิ่งที่ประทับใจ เป็นสิ่งที่ตื้นตันและเติมเต็มในความรู้สึก ไม่ว่าจะซึ้ง เศร้า เหงา หรือ สุข มันก็เป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมบรรยายไม่ได้ และความรู้สึก เป็นสิ่งเดียวที่มีบ่งบอกว่าเรามีอยู่จริง
เหตุผลของการอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปของผมแบบนี้ เป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ดูงี่เง่าหรือเปล่า
หรือผมจะเป็นคนที่ด้อยโอกาสที่จะได้เจอกับเหตุผลที่จะทำให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
แต่ผมว่าก็น่าจะมีหลายคนเป็นแบบนี้?
ก็มันดูคล้าย การตามหารักแท้เลยนี่นา

Read Full Post »

อะไร ๆ ก็เปลี่ยนแปลงไป

วิถีชีวิตของผมเปลี่ยนไปหลังจากเข้าสู่มหาวิทยาลัย
ก็อะไร ๆ มันช่างไม่เหมือนเดิมเอาซะเลย
ผมเดินทางมาเรียนในแต่ละวัน ด้วยความสบายใจและไร้ซึ่งภาระหน้าที่อื่น ๆ โดยสิ้นเชิง นอกจากการ–เดิน–เข้าไป–นั่งฟัง–อาจารย์พูดในห้องเรียน
ไม่มีการ list ลงในบันทึกกันลืมแต่ละวันว่า ตอนเช้าต้องรีบปั่นอะไรบ้าง พอถึงพักดื่มนมต้องไปติดต่อสั่งงานชมรมกับคนกี่คน ตอนเที่ยงต้องไปหาใคร  ก่อนกลับบ้านอย่าลืมซื้อของกลับไปทำงาน ฯลฯ
โปรแกรม onenote ที่ผมใช้เป็นประจำสำหรับวางแผน ทั้งงานการบ้าน งานกิจกรรมโรงเรียน งานชมรม และเรื่องส่วนตัว ว่าจะต้องทำอะไรก่อนหลังในเวลาว่างที่มีแสนจำกัดในวันรุ่งขึ้น นั้นว่างการใช่งานมานานพอสมควรแล้ว
ผมว่างขึ้นมาก ในแต่ละวันมีเวลาให้นั่งเล่น “เลี๊ยบตุ่ย” — การละเล่นประจำคณะวิศวะเกษตร — อย่างน้อยวันละ 1 ชม. อย่างสบาย ๆ (แต่หลังๆมานี้ก็เริ่มเล่นจนเบื่อแล้ว)
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าแบบนี้มันดีหรือเปล่า
บางครั้งผมรู้สึกเสียดายเวลาที่เสียไปอย่างเปล่าดาย เหมือนปล่อยเวลาให้ลอยไปอย่างไร้ประสิทธิภาพ เมื่อเทียบกับชีวิตในโรงเรียนที่ทำให้ผมได้พัฒนาความสามารถด้านต่างๆมากมาย  เหมือนกำลังเดินถอยหลังอยู่ยังไงยังงั้น
แต่บางครั้งผมก็รู้สึกดีมาก ๆ เอามาก ๆ เลยกับการทิ้งเวลาไปเช่นนี้ โดยเฉพาะช่วงแรก ๆ
อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกเก็บกดจากการทำงานหนักตลอดช่วง ม.6 นั้นหนักมากจนไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลย นึกถึงเวลานั้นจากเวลานี้ผมยังจำความรู้สึกเหนื่อยที่แย่ที่สุดได้อยู่เลย และที่สำคัญผมหยุดไม่ได้เพราะตำแหน่งนั้นค้ำคออยู่ว่าเป็นประธานชมรม  ซึ่งตอนนั้นถ้าผมหยุด ทุกอย่างก็จบ
(ถึงอย่างไรก็ตาม เรื่องชมรม ผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่สุดยอดที่สุดในชีวิต การทำหน้าที่ประธานชมรมนั้น ได้ฝึกอะไรให้กับผมมากมาย มากจริงๆ ทำให้รู้ตัวว่าผมเองไม่ใช่คนที่ชอบการเป็นผู้นำ การเรียนและกิจกรรมในโรงเรียนนั้น [...]

Read Full Post »

วันวาเลนไทน์ครั้งแรก

“โตขึ้น ก่อนจบ ม.6 เราจะต้องมีแฟนให้ได้ หึหึ ได้อยู่แล้ว” เด็กประถมคนนึงคิดขึ้น ระหว่างที่เห็นพี่ตัวโตเดินด้วยกันมาเป็นคู่ 2 คน
วันนี้  อีก 3 วันจะจบ ม.6 แล้ว
ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ ฮา… แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็เคยมีความรัก และยังมีอยู่แม้ในขณะนี้
วันวาเลนไทน์ทุกๆ ปีที่ผ่านมาถ้าพูดถึงตอนยังเป็นเด็กตัวจ้อยนั้น มันไม่มีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ จะเริ่มมารู้สึกตัวก็คงในปีที่เริ่มมีดอกกุหลาบฟ้าคะนองกระจายไปตามพื้นที่ของระดับ ในช่วงนั้น วันวันนี้จะเป็นวันที่ผมรู้สึกตื่นเต้น บางครั้งก็ลุ้นๆ ครับ ผมจำไม่ได้ว่าจะตื่นเต้นและลุ้นไปเพื่ออะไร
บางทีความรักของคนอื่นอาจจะพลอยแผ่ไอความสุขออกมาให้เราพลอยตื่นเต้นไปด้วย…
อย่างไรก็ตาม ทุกปีที่ผ่านมา วันแห่งความรักนี้ ไม่เคยเป็นวันแห่งความรักของผมบ้างเลย
วันนี้ผมให้ของขวัญวันวาเลนไทน์กับผู้หญิงคนหนึ่งไป เป็นของที่ทุ่มเทกับมันมาก ตั้งแต่ออกแบบ ทำเวกเตอร์ เลื้อยแผ่นไม้ เกลา ตัดด้วยเลื้อยไฟฟ้าในส่วนโค้งลึก ขัดด้วยกระดาษทรายเก็บรายละเอียด ระบายสี ซื้อเชือกแขวน ให้สว่านเจาะรูแขวน และขั้นสุดท้ายที่ยากไม่ใช่น้อย ก็คือ นำมามอบให้กับผู้หญิงคนนี้นี่เอง 
ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เท่าไหร่ครับ บางวันผมทำจนหลับไปเลย ผมคิดว่างานที่เกิดขึ้นด้วยแรงบันดาลใจนั้น ไม่เคยทำให้ล้า แต่ยังมีความสุขอีกด้วย
วันนี้ผมได้เดินไปโรงอาหารด้วย แม้วันอื่นก็เดินไปแต่วันนี้…   ไม่มีอะไรครับ ฮา…
อย่างที่ว่าไป ถึงจะไม่เคยมีแฟน แต่ผมก็มีความรัก
และก่อนจบ ม.6 นี้
ผมก็มีวันวาเลนไลน์ครั้งแรก วันแห่งความรักของผมแล้วครับ
ปล. [...]

Read Full Post »

ขอแค่แรงบันดาลใจ

เริ่มจะเข้าที่เข้าทางแล้ว!
ตอนนี้มีความกระตือรือร้นที่จะทำการบ้านแล้ว
หลังจากที่เกือบจะติด ร วิชาฟิสิกส์ และวิชาอังกฤษ
กราบขอบพระคุณอาจารย์ไว้อย่างสูง
ตอนนี้มีอารมณ์ที่จะเขียนโปรแกรมแล้ะ
หลังจากแข่งเขียนโปรแกรมแล้ว ผลออกมาแพ้ไปอย่างน่าสงสาร แต่ตลกดี
ใช่แล้วหล่ะ วันนี้ไปแข่งเขียนโปรแกรมที่เตรียมมา แพ้หน่ะเลยออกมาเร็ว สนุกดี กติกาเหมือนเล่นเกมเลย แต่ที่สำคัญ ได้ไปดูเวทีเดินแฟชั่นโชว์ของโรงเรียนเค้าด้วย เราก็ไม่รู้จักใครนอกจากมีนอะนะ รู้สึกว่ามีนสวยและน่ารักมากๆ (upรูปไว้ให้ดู) วันนี้ผ่านไปอย่างสบายๆ…
ตอนนี้ แรงใจกำลังมาแล้ว ไม่รู้มาจากไหน อาจจะเพราะว่าเกือบติด ร กับแพ้เขียนโปรแกรม หรือเพราะได้ดูมีน!(ไม่ใช่หล่ะ) รู้สึกดีจริงๆที่มีกำลังใจแบบนี้
ครั้งนี้เขียนสั้นๆเพราะอยากไปทำการบ้านแล้ว 555
เป็นแบบนี้ทุกเรื่องมาตลอดเลย
ไม่ว่าเรื่องอะไร…
เราก็มักจะสลับกันไปมาระหว่าง หมดแรง กับฮึดสู้
แรงบันดาลใจ ทำให้เราทำในสิ่งที่เราไม่คิดว่าเราจะทำได้มาเสมอ
เอาเถอะ ก็ดีนะ ที่ตอนนี้แรงเขียนโปรแกรมกำลังมา

Read Full Post »

ใช้ชีวิตอย่างสบายใจ

ขณะนี้ ขณะที่กำลังจะสอบมิดเทอมในเช้าวันรุ่งขึ้น
ผมเกิดความรู้สึกไม่อยากอ่านหนังสือและอยากนั่งฟังเพลงสบายใจ
พร้อมอยากอ่านนวนิยายขึ้นมาอย่างมาก โดยไม่รู้สาเหตุ
แต่ถ้าจะให้หาสาเหตุ ก็อาจจะเพราะว่า ผมไม่ต้องเอนทรานส์แล้ว
อาจจะเพราะผมขี้เกียจแข่งขัน ได้เท่าไหร่ก็แค่นั้น
มันเบื่อมากครับ ไม่มีไฟเอาเสียเลย
ความรู้สึกนี้ พาลทำให้รู้สึก ขี้เกียจทำอะไรทุกอย่างในชีวิต
อยากอยู่สบายๆไปวันๆ  ไม่ต้องแล้ว กับการเขียนโปรแกรมเพื่อซ้อมสำหรับการเข้าค่าย สสวท.
การไม่ประสบความสำเร็จ การได้อยู่สบายๆ 
ผมเถียงตัวเองไม่ได้ครับว่า มันผิด
เมื่อคิดแบบมีเหตุผลและไตร่ตรองดู ผมรู้ดีว่า การใช้ชีวิตที่ดีที่สุด ก็คือการหาจุดสมดุลระหว่าง ความสำเร็จและความสบายใจที่พอดีที่สุด
และความรู้สึกของผมขณะนี้ ก็ให้คำตอบมาทันที
ผมไม่ได้ต้องการความสำเร็จเสียเท่าไหร่เลยครับ
 
ตราบที่ผมเองยังพอมีคุณค่าอยู่ 
ก็พอ

Read Full Post »