อุปมาอุปไมยชีวิต

การบ้านวิชาศิลปะการใช้ชีวิตครับ ตั้งใจทำมากก็เลยเอามาเป็นบล็อกด้วยเลย ชีวิตเราไม่ใช่เป็นเพียงแค่เรื่องใกล้ตัวหรือสิ่งที่อยู่ติดกับคนเรา ชีวิตคือทั้งหมดที่เป็นเรา  แต่ในความจริง มีช่วงเวลาที่คนเราใช้ชีวิตเพียงบางเวลาเท่านั้นที่เราระลึกรู้ถึงความมีชีวิต เวลาอื่นๆ ส่วนใหญ่ของเรามักจะนำความระลึกรู้ไปอยู่กับการทำงาน การสื่อสารและชีวิตประจำวัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้แม้คนเราจะมีชีวิตอยู่ตลอดเวลาแต่เรากลับไม่สามารถเข้าใจว่าชีวิตคืออะไรได้อย่างน่าขัน ผมเองก็ถือเป็นคนน่าขันผู้หนึ่งเช่นกัน ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ผมพยายามทำความเข้าใจความจริงในหลายๆ แง่มุมผ่านความคิด “ชีวิตคืออะไร” นับเป็นความถามหนึ่ง  ผมไม่แน่ใจว่าความจริงนั้น ที่จริงแล้วซับซ้อน หรือว่าเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง แต่ผมเชื่อว่าวิธีเข้าใจถึงความจริงที่ดีวิธีหนึ่งคือวิธีแบบวิทยาศาสตร์ นั้นคือการจับเอาสิ่งที่เราพยายามทำความเข้าใจมาอยู่ในกรอบที่ดูเรียบง่ายกว่า ลองเปรียบเทียบผลการวิเคราะห์เหตุการณ์ต่างๆ ผ่านกรอบนั้นว่าได้ผลตรงกับการสังเกตเห็นนอกกรอบหรือไม่ ตราบใดที่ผลการทดลองยังได้ผลตรงกันอยู่แสดงว่าเราสามารถพูดถึงกรอบนั้นแทนความเป็นจริงได้ ผมพบว่ามีกรอบๆ หนึ่งที่ใช้อธิบายแง่มุมต่างๆ ของชีวิตได้ดี ด้วยความที่เป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อน หลากหลาย ถูกสร้างขึ้นผ่านวัตถุดิบ ร่วมกับจิตสำนึกรวมไปถึงจิตใต้สำนึก สิ่งที่ผมกล่าวถึงคืองานจิตรกรรม ถ้าชีวิตเป็นตัวงานจิตรกรรม สิ่งที่เป็นตัวกำหนดชีวิตหรือความคิดนั้น ย่อมคือสีสันต่างๆ ที่ผสมกันบนถาดสี  ถาดสีที่ดีนั้นควรจะเป็นถาดที่บรรจุเนื้อสีพอสมควร และมีจำนวนสีที่หลากหลายเพียงพอที่จะสะท้อนความต้องการของศิลปินออกมาได้  การที่เนื้อสีมีอยู่น้อยก็เปรียบเหมือนการมีความคิดความอ่านที่สะสมมาน้อย เมื่อถูกสีจากที่อื่นมาปนเปื้อนเข้าก็ย่อมเปลี่ยนสีไปอย่างง่ายดาย การที่เราศึกษาหาความรู้ในเรื่องต่างๆ อย่างลึกซึ้งย่อมทำให้ถูกชักจูงไปตามกระแสต่างๆ ทั้งจากคนอื่นและตัวเองได้ยาก  อย่างไรก็ตาม การสะสมความรู้ความเข้าใจแต่มีขอบเขตเพียงในวงแคบก็เปรียบเหมือนถาดสีที่มีสีอยู่เพียงโทนเดียว หากเปรียบความรู้ทางคณิตศาสตร์เป็นสีเขียว นักคณิตศาสตร์ที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้านมากๆ ก็จะสามารถสร้างสรรค์งานจิตรกรรมสีเขียวต่างๆ ของต้นไม้โดยเจาะละเอียดจนเห็นทุกเส้นใยของสีใบไม้ทุกใบในป่า แต่อาจไม่สามารถสะท้อนความงามใต้ท้องทะเลหรือสีสันอันหลากหลายของปลาตัวเล็กมากกมายที่มีอยู่ คนที่มีสีสันให้เลือกระบายมากเท่านั้นจึงจะเป็นผู้สะท้อนความจริงที่หลากหลายออกมาได้ เราทุกคนล้วนมีความต้องการพื้นฐานต่างๆ ที่เป็นแรงขับให้เรากระทำสิ่งต่างๆ  ในทำนองเดียวกับศิลปินที่มีแรงบันดาลใจที่จะต้องระบายสีออกมา ผลงานชีวิตที่ออกมาจะมีคุณภาพเพียงใดส่วนหนึ่งก็ขึ้นอยู่กับสีมีมีอยู่ในถาดหรือความคิดนั้นเอง [...]

Read Full Post »

โลกนี้ดีกว่าที่เรามอง

พอเห็นใครดูแย่กว่าเรา เราก็จะประเมินเขาต่ำกว่าความเป็นจริง พอเห็นใครดูเก่งกว่าเรา เราก็จะประเมินเขาต่ำกว่าความเป็นจริง ผม”เชื่อเอา”ว่าคนเราเป็นแบบนี้อ่ะครับ ที่คิดแบบประโยคแรกเพราะ เห็นว่าคนเราเวลามองคนติดยา สูบบุหรี่ หรือเจ้าชู้  ถ้าตัวเองไม่มีประสบการณ์นั้นมาก่อนจะมองว่าคนที่ทำนี่แย่มากทำเข้าไปได้ยังไง ทั้งที่จริงๆ ระยะห่างของการทำ/ไม่ทำนั้นมันก็สั้นๆ ก้าวเข้าไปลองแล้วจะรู้ว่า อืม… คนที่ทำกับไม่ทำนั้นต่างกันด้วย กำแพงที่คนไม่ทำนั้นสร้างขึ้นมาเอง (ติดยาสูบบุหรี่ เป็นตัวอย่างที่คนค่อนข้างมองแบบเดียวกัน  แต่มันยังมีเรื่องที่ก่ำกึ่ง บางคนมองว่าดี บางคนว่าไม่ แล้วก็มาเหยียดกันเอง ทั้งในแง่ศีลธรรมหรือการเมือง) ที่คิดแบบประโยคหลัง ส่วนหนึ่งก็ชัดเจนขึ้นหลังจากที่ฟังพี่ป๊อกพูดเรื่อง Dunning-Kruger effect ใน ComKUCamp คำพูดที่ว่า “Incompetent individuals tend to overestimate their own level of skill.” สำหรับผมมันก็กลายๆ ได้ว่า เรามองคนที่เก่งกว่าเรามากๆ ว่าไม่ได้ต่างจากเราขนาดนั้น   …อีกส่วนหนึ่งที่คิดแบบนี้นั้นเป็นความเชื่อในลักษณะเดียวกันตั้งแต่ตอนเล่นโกะแค่มันไม่ค่อยชัดเจน อย่างไรก็ตาม ถ้าคนเราเป็นแบบนี้จริงๆ ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่หรือเรื่องดี ข้างใดข้างหนึ่ง พูดถึงฝั่งแรก เรื่องแย่ที่ชัดเจนอยู่ก็คือ คนเราอาจจะเข้าใจกันผิดๆ พอมองคนที่ระดับต่ำกว่าเรา เราจะมองเขาห่างจากเรามาก [...]

Read Full Post »

ฟังความอ่อนแอ

การวาดภาพ การเล่นดนตรี การแต่งกลอน สำหรับผมที่อาจไม่ได้ทำอะไรพวกนี้ได้ดีเด่นสักเท่าไหร่ จุดร่วมการทำงานพวกนี้ ที่ผมชอบอย่างนึงก็คือ มันเป็นช่วงเวลาที่ได้นั่งฟังความรู้สึกต่างๆ มันถ่ายทอดตัวเองออกมา จากสิ่งที่ไม่มีตัวตน กลายเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรมขึ้นนิดหน่อย ผมว่าสิ่งที่กลอนครั้งนี้จะถ่ายทอด ก็คงคือ เศษเสี้ยวหนึ่งของรูปธรรม ของความอ่อนแอ … อยากให้เธอปลอบใจ กอดเธอไว้ให้หายเหงา รอบตัวมีเพียงเงา ที่ไอเศร้าลอยระเหย ฉันรู้มีเพียงฉัน ทุกทุกวันที่ผ่านเลย ซึมซึม ณ อกเอย คล้ายเฉยเฉยจริงอ่อนแอ … ฉันเข้าใจว่าฉันไหลล่องลอย กลางกระแสฟองฝอยของความหวัง แลความเห็นแก่ตัวความชิงชัง แม้ได้ยินไม่เคยฟังโอ้คนเรา โอ้ฉันเอยเคยไหมฟังผู้คน ที่ดิ้นรนและสับสนและยึดเสา มัวคิดว่าเข้าใจกลายเป็นเรา ที่ไม่ฟังใครเขาเลยสักคน … อันชีวิตยิ่งคิดยิ่งไม่เห็น คิดไม่เป็นภาพที่เห็นยิ่งสับสน คิดเป็นแล้วจึงรู้ให้เพียงรู้ตน เมื่อรู้ทุกข์ว่าคือตนคงจบเอย

Read Full Post »

อะไรอยู่ในใจ

อะไรอยู่ในใจ    ฉันหาไม่รู้ตัวเอง ครวญคิดจิตครื้นเครง    เพียรกระจ่างซึ่งสิ่งสรรพ์ คืนวันฉันค้นหา    เว้นเพียงว่าที่ใจฉัน อาจบางทีคืนวัน    จะกร่อนฉันจนกลวงเปล่า มองโลกด้วยตอนนี้    รู้สึกดีคล้ายดวงดาว กลับยามอารมณ์เร้า    จนคล้ายเห็นเพียงฟ้าดำ มองใจที่โอนเอน    ควรทำเช่นใดโอ้กรรม เพื่อรู้ทันใจทำ    เพื่อกระจ่างซึ่งตัวเอง

Read Full Post »

ทำไมรู้สึก

จินนี่ : ทำไมคนตายแล้วต้องเสียใจ เสียใจเพราะอะไร… จินนี่ : เราเสียใจที่ไม่ได้เจอกันอีกแล้ว หรือเพราะอะไรอีกอะ อิ๊ก : ไม่ที่พึ่งทางตรงก็ทางอ้อมอะ อิ๊ก : ถ้าไม่ใช่ที่พึ่งพา คนเราก็คงไม่เสียใจเท่าไหร่ อิ๊ก : มันจะเป็นความคิดแบบอุดมคติมากกว่า อิ๊ก : แบบเวลาดู nuclear ลงแล้วหดหู่ที่คนตายเยอะ อิ๊ก : (ที่จริงที่คนรู้สึกแย่ ก็อาจจะเพราะคิดอยู่ว่า ถ้าตัวเองโดนแบบนี้แล้วก็แย่เลย เลยรู้สึกแย่) จินนี่ : อืมม… ความเศร้าเสียใจมีเหตุผล จินนี่ : แล้วความเกลียดกับความรักมีเหตุผลเปล่านะ อิ๊ก : เราว่าทุกความรู้สึกมีเหตุผล(คืออธิบายที่มาที่ไปได้)หมดแหล่ะ อิ๊ก : เมื่องั้นธรรมชาติคงไม่พัฒนามันขึ้นมาหรอก อิ๊ก : แต่ถึงงั้น.. เราไม่จำเป็นต้อง ไม่อิน กับความรู้สึกของเรา อิ๊ก : (อย่างความรักเงี้ย) เพราะเรารู้สึกจริงๆ อิ๊ก : ความมีที่มาที่ไปมันพัฒนาไปให้เป็นความรู้สึกอัติโนมัติแล้ว [...]

Read Full Post »

โคตรรู้สึกว่า โลกของเรามีความหวัง

เพิ่งอ่าน คนชายขอบ จบไปอีกคน ทุกๆครั้งที่อ่าน ก็จะรู้สึก มีความหวัง สำหรับโลกที่เป็นอุดมคติทุกครั้ง มันมี model มากมายจริงๆ ครับ ที่มนุษย์เราจะสามารถทำสิ่งดีๆ ให้กันได้ โดยไม่ต้องมาคำนึงถึงการแข่งขันทางเศรษฐกิตแค่มิติเดียว ผมคิดว่า โลกเรากำลัง ดำเนินมาถึงช่วงเวลาที่ เราจะเริ่มทำอะไรซักอย่าง หลังจากเพิ่งรู้สึกตัวถึงความโหดร้ายของ การมองแต่ด้านเศรษฐกิจด้านเดียว ท่ามกลางเสียงบ่นว่าโลกมันแย่ คนเดี๋ยวนี้มันเลวลงๆ ทุกที ผมกลับรู้สึกว่าผมกำลังเห็นแต่อะไรดีๆ กำลังเกิดขึ้นๆ ที่จะทำให้โลกมันโคตรน่าอยู่ อย่างที่บอก ผมพบว่ามี model องค์กรมากมายที่ช่วยลดความไม่เสมอภาคด้านต่างๆ อย่างมีความคิดสร้างสรรค์ มันน่าสนุก มันเจ๋ง มันเป็นการช่วยเหลือซึ่งกันที่สำเร็จอย่างงดงาม (ลองไปอ่านใน คนชายขอบ ดูเอง) ผมได้รู้ว่า มีคนอย่าง บิล เกตต์ ที่ตั้งมูลนิธิสุดยอดขึ้นมา ที่ตั้งใจช่วยเหลือด้านสุขภาพคนด้อยโอกาสที่มีอยู่ทั่วโลก (และคนดีๆ อื่นๆ อีกมาก) หรือ โปรแกรม Open Source มันเป็นอะไรที่สุดยอดมากๆ ครับ มันเป็นการร่วมมือกันฟรีๆ ของสมองของคนเก่งมากมาย หรือ [...]

Read Full Post »

เรื่อยๆ ช่วงปิดเทอม

ผมจะทำอย่างไรให้มีชีวิตที่สมดุล บางครั้งผมรู้สึกว่า ที่กำลังทำอยู่นี่ มันเสียเวลา ไม่คุ้มค่าถ้าเอาความสามารถที่มีอยู่ไปทำอย่างอื่นอาจจะคุ้มกว่านี้ บางครั้งผมรู้สึกว่า สำคัญคือตอนนี้เรามีความสุขดีมากกว่านะ บางครั้งผมคิดว่า เราอาจไม่จำเป็นต้องคิดมากกับชีวิตที่แสนสั้นนี้ ในทางตรงข้าม บางครั้งผมคิดว่า ที่ทำอยู่มันคุ้มแล้วกับการลับความสามารถ หรือบางครั้งรู้สึกมีความทุกข์ และบางครั้งก็คิดว่า เราต้องคิดมากกับชีวิตซะหน่อยนะ เฮ้อ.. เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย การจะหา ความสมดุล ให้ชีวิจนั้นมันยากเย็น แม้ถ้าอยากเท่ก็แค่บอกว่า สมดุลที่อยู่ใจเรา ก็จบ ฮา… การได้เข้าค่าย JSTP เป็นประสบการณ์ที่ดี ได้พบคนหลายๆคนที่เป็นคนที่มีไอเดียด้านการทดลองวิทยาศาสตร์ ที่อยากจะทำ การคัดคนเข้าโครงการนี้ คือการสัมภาษณ์เท่านั้นเอง ซึ่งก็เจ๋งดีนะ คือดูที่ความคิดเอา แต่ก็อาจจะมีช่องโหว่ของการคัดเลือกก็คือ คนที่เข้ามาบางคน ก็คือคนที่เป็นแต่โม้แบบฉะฉาน โดยที่สมองไม่ได้บรรจุอะไรซักเท่าไหร่ (อาจคือผม) กิจกรรมในค่ายนี้ เหมือนไปพักผ่อนหย่อนใจ มีอาหารอุดมสมบูรณ์ สบายใจอ้วน นอกจากนี้ก็มี ขบวนค่าย Cubic ทั้งหลาย สำหรับ Cubic-O 2nd นี้ แม้ซ้อนทับกับเวลาค่าย JSTP แต่ทุกอย่างก็ยังอำนวยให้ผมสามารถเข้าไปช่วยนิดช่วยหน่อยได้ ประทับใจนะ ค่ายนี้ [...]

Read Full Post »

เหตุผลหนึ่งที่ทำให้อยากมีชีวิตต่อไป

บางครั้ง ผมรู้สึกดีใจที่ได้เกิดมา หลังจากได้ดูหนัง อ่านนิยาย หรือการ์ตูนที่เรารู้สึกประทับใจมากๆ จบ เคยเป็นไหมครับ บางทีผมรู้สึกว่า ถ้าพ่อ-แม่-พี่ตายไปแล้ว ก็ดูจะไม่มีเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่เท่าไหร่ เหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป อาจจะเป็นแค่ความหวังที่ได้เจอกับ อะไรประทับใจๆ แค่นั้นเอง …ที่จริงแล้ว มันก็ไม่ใช่แค่ “แค่นั้นเอง” สิ่งที่ประทับใจ เป็นสิ่งที่ตื้นตันและเติมเต็มในความรู้สึก ไม่ว่าจะซึ้ง เศร้า เหงา หรือ สุข มันก็เป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมบรรยายไม่ได้ และความรู้สึก เป็นสิ่งเดียวที่มีบ่งบอกว่าเรามีอยู่จริง เหตุผลของการอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปของผมแบบนี้ เป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ดูงี่เง่าหรือเปล่า หรือผมจะเป็นคนที่ด้อยโอกาสที่จะได้เจอกับเหตุผลที่จะทำให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ผมว่าก็น่าจะมีหลายคนเป็นแบบนี้? ก็มันดูคล้าย การตามหารักแท้เลยนี่นา

Read Full Post »

อะไร ๆ ก็เปลี่ยนแปลงไป

วิถีชีวิตของผมเปลี่ยนไปหลังจากเข้าสู่มหาวิทยาลัย ก็อะไร ๆ มันช่างไม่เหมือนเดิมเอาซะเลย ผมเดินทางมาเรียนในแต่ละวัน ด้วยความสบายใจและไร้ซึ่งภาระหน้าที่อื่น ๆ โดยสิ้นเชิง นอกจากการ–เดิน–เข้าไป–นั่งฟัง–อาจารย์พูดในห้องเรียน ไม่มีการ list ลงในบันทึกกันลืมแต่ละวันว่า ตอนเช้าต้องรีบปั่นอะไรบ้าง พอถึงพักดื่มนมต้องไปติดต่อสั่งงานชมรมกับคนกี่คน ตอนเที่ยงต้องไปหาใคร  ก่อนกลับบ้านอย่าลืมซื้อของกลับไปทำงาน ฯลฯ โปรแกรม onenote ที่ผมใช้เป็นประจำสำหรับวางแผน ทั้งงานการบ้าน งานกิจกรรมโรงเรียน งานชมรม และเรื่องส่วนตัว ว่าจะต้องทำอะไรก่อนหลังในเวลาว่างที่มีแสนจำกัดในวันรุ่งขึ้น นั้นว่างการใช่งานมานานพอสมควรแล้ว ผมว่างขึ้นมาก ในแต่ละวันมีเวลาให้นั่งเล่น “เลี๊ยบตุ่ย” — การละเล่นประจำคณะวิศวะเกษตร — อย่างน้อยวันละ 1 ชม. อย่างสบาย ๆ (แต่หลังๆมานี้ก็เริ่มเล่นจนเบื่อแล้ว) ผมไม่รู้เหมือนกันว่าแบบนี้มันดีหรือเปล่า บางครั้งผมรู้สึกเสียดายเวลาที่เสียไปอย่างเปล่าดาย เหมือนปล่อยเวลาให้ลอยไปอย่างไร้ประสิทธิภาพ เมื่อเทียบกับชีวิตในโรงเรียนที่ทำให้ผมได้พัฒนาความสามารถด้านต่างๆมากมาย  เหมือนกำลังเดินถอยหลังอยู่ยังไงยังงั้น แต่บางครั้งผมก็รู้สึกดีมาก ๆ เอามาก ๆ เลยกับการทิ้งเวลาไปเช่นนี้ โดยเฉพาะช่วงแรก ๆ อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกเก็บกดจากการทำงานหนักตลอดช่วง ม.6 นั้นหนักมากจนไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลย นึกถึงเวลานั้นจากเวลานี้ผมยังจำความรู้สึกเหนื่อยที่แย่ที่สุดได้อยู่เลย และที่สำคัญผมหยุดไม่ได้เพราะตำแหน่งนั้นค้ำคออยู่ว่าเป็นประธานชมรม  [...]

Read Full Post »

วันวาเลนไทน์ครั้งแรก

“โตขึ้น ก่อนจบ ม.6 เราจะต้องมีแฟนให้ได้ หึหึ ได้อยู่แล้ว” เด็กประถมคนนึงคิดขึ้น ระหว่างที่เห็นพี่ตัวโตเดินด้วยกันมาเป็นคู่ 2 คน วันนี้  อีก 3 วันจะจบ ม.6 แล้ว ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ ฮา… แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็เคยมีความรัก และยังมีอยู่แม้ในขณะนี้ วันวาเลนไทน์ทุกๆ ปีที่ผ่านมาถ้าพูดถึงตอนยังเป็นเด็กตัวจ้อยนั้น มันไม่มีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ จะเริ่มมารู้สึกตัวก็คงในปีที่เริ่มมีดอกกุหลาบฟ้าคะนองกระจายไปตามพื้นที่ของระดับ ในช่วงนั้น วันวันนี้จะเป็นวันที่ผมรู้สึกตื่นเต้น บางครั้งก็ลุ้นๆ ครับ ผมจำไม่ได้ว่าจะตื่นเต้นและลุ้นไปเพื่ออะไร บางทีความรักของคนอื่นอาจจะพลอยแผ่ไอความสุขออกมาให้เราพลอยตื่นเต้นไปด้วย… อย่างไรก็ตาม ทุกปีที่ผ่านมา วันแห่งความรักนี้ ไม่เคยเป็นวันแห่งความรักของผมบ้างเลย วันนี้ผมให้ของขวัญวันวาเลนไทน์กับผู้หญิงคนหนึ่งไป เป็นของที่ทุ่มเทกับมันมาก ตั้งแต่ออกแบบ ทำเวกเตอร์ เลื้อยแผ่นไม้ เกลา ตัดด้วยเลื้อยไฟฟ้าในส่วนโค้งลึก ขัดด้วยกระดาษทรายเก็บรายละเอียด ระบายสี ซื้อเชือกแขวน ให้สว่านเจาะรูแขวน และขั้นสุดท้ายที่ยากไม่ใช่น้อย ก็คือ นำมามอบให้กับผู้หญิงคนนี้นี่เอง  ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เท่าไหร่ครับ บางวันผมทำจนหลับไปเลย ผมคิดว่างานที่เกิดขึ้นด้วยแรงบันดาลใจนั้น ไม่เคยทำให้ล้า แต่ยังมีความสุขอีกด้วย วันนี้ผมได้เดินไปโรงอาหารด้วย [...]

Read Full Post »