2 วัน ก่อนเป็นวิศวะคอมเกษตร ปี 2

อีก 2 วัน จากเคยเป็น ปี 1 ก็จะกลายเป็น ปี 2 แล้ว เกือบ 1 ปีเต็มแล้วที่อยู่มา.. แต่ความรู้สึกผูกพันกับภาควิศวกรรมคอมพิวเตอร์ของผม เพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง …eXceed Camp ครั้งที่ 4… ระยะเวลา 7 วันในค่ายนี้ เป็น 7 วันที่ได้ความรู้กลับมามากมาย ผมคิดว่า วิธีการสอนการเขียน window application ที่ดีมันก็ต้องสอนแบบนี้แหล่ะ ใช่เลย นั้นคือสอนเครื่องมือที่จำเป็น วิธีใช้คร่าวๆ แล้วให้ไปเรียนรู้ ลองสร้างด้วยตัวเอง พอได้ทำเอง ก็จะเข้าใจได้ จำได้ บวกกับพอทำอะไรไม่ได้ ก็มีคนคอยช่วย support ตลอดนี่ มันช่างเปรมใจจริงๆ ครับ (หรืออยากทำอะไรเพิ่มกว่าโจทย์ที่เค้าสั่ง ก็จะมีพี่มาช่วยอีก ..เยี่ยม!) โดยเฉพาะโปรเจค 2 วันก่อนจบค่าย ก็ช่วยทำให้เรียนรู้วิธีการแบ่งงานกันเขียนโปรแกรมได้เป็นครั้งแรกจริงๆ ซึ่งผมประทับใจมาก ก่อนหน้านี้มาเวลาเขียนโปรแกรม ยังไงๆ ก็ต้องเขียนคนเดียว [...]

Read Full Post »

ตัดผมเพื่อหล่อ1วัน บายเนียร์เพื่ออยู่กับคนสวยทั้งวัน

รู้สึกไม่ค่อยได้เขียนเป็นแนว ไดอารี่ ขึ้น blog เลย อีกซักทีดีกว่า วันนี้เป็นวัน bye’nior cpe59 (ที่จริงตามเวลาคือเมื่อวาน) คำว่า nior ย่อมาจาก senior แน่ๆ แต่ที่ทำให้ งง ก็คือ ทำไม งานอำลารุ่นพี่ของ sym ที่รตาเคยพูดว่า บายเนียร์ๆ  ถึงใช้คำว่าบายเนียร์ ม.ปลาย มันไม่มี senior นี่นา วันนี้เราสาย เพราะนัดกับฝนไว้ 10 โมง ตื่นมา 9 โมง รู้สึกว่าทันเหลือเฟือเลย เข้าไปอึและอ่าน a day ในห้องน้ำเพลิน ก็เลย นั่งนานไปหน่อย (พ่อท้องผูก…) ออกมาอีกที เชดดด… 9 ครึ่ง (ไม่ได้อึนานขนาดนั้น แค่ว่า อึจบอารมณ์อ่านไม่จบ) รีบทำทุกๆอย่าง อาบน้ำ แปรงฟัน อยากดูดีวันนี้เลยต้องโกนหนวดด้วย แต่งตัว [...]

Read Full Post »

อะไร ๆ ก็เปลี่ยนแปลงไป

วิถีชีวิตของผมเปลี่ยนไปหลังจากเข้าสู่มหาวิทยาลัย ก็อะไร ๆ มันช่างไม่เหมือนเดิมเอาซะเลย ผมเดินทางมาเรียนในแต่ละวัน ด้วยความสบายใจและไร้ซึ่งภาระหน้าที่อื่น ๆ โดยสิ้นเชิง นอกจากการ–เดิน–เข้าไป–นั่งฟัง–อาจารย์พูดในห้องเรียน ไม่มีการ list ลงในบันทึกกันลืมแต่ละวันว่า ตอนเช้าต้องรีบปั่นอะไรบ้าง พอถึงพักดื่มนมต้องไปติดต่อสั่งงานชมรมกับคนกี่คน ตอนเที่ยงต้องไปหาใคร  ก่อนกลับบ้านอย่าลืมซื้อของกลับไปทำงาน ฯลฯ โปรแกรม onenote ที่ผมใช้เป็นประจำสำหรับวางแผน ทั้งงานการบ้าน งานกิจกรรมโรงเรียน งานชมรม และเรื่องส่วนตัว ว่าจะต้องทำอะไรก่อนหลังในเวลาว่างที่มีแสนจำกัดในวันรุ่งขึ้น นั้นว่างการใช่งานมานานพอสมควรแล้ว ผมว่างขึ้นมาก ในแต่ละวันมีเวลาให้นั่งเล่น “เลี๊ยบตุ่ย” — การละเล่นประจำคณะวิศวะเกษตร — อย่างน้อยวันละ 1 ชม. อย่างสบาย ๆ (แต่หลังๆมานี้ก็เริ่มเล่นจนเบื่อแล้ว) ผมไม่รู้เหมือนกันว่าแบบนี้มันดีหรือเปล่า บางครั้งผมรู้สึกเสียดายเวลาที่เสียไปอย่างเปล่าดาย เหมือนปล่อยเวลาให้ลอยไปอย่างไร้ประสิทธิภาพ เมื่อเทียบกับชีวิตในโรงเรียนที่ทำให้ผมได้พัฒนาความสามารถด้านต่างๆมากมาย  เหมือนกำลังเดินถอยหลังอยู่ยังไงยังงั้น แต่บางครั้งผมก็รู้สึกดีมาก ๆ เอามาก ๆ เลยกับการทิ้งเวลาไปเช่นนี้ โดยเฉพาะช่วงแรก ๆ อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกเก็บกดจากการทำงานหนักตลอดช่วง ม.6 นั้นหนักมากจนไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลย นึกถึงเวลานั้นจากเวลานี้ผมยังจำความรู้สึกเหนื่อยที่แย่ที่สุดได้อยู่เลย และที่สำคัญผมหยุดไม่ได้เพราะตำแหน่งนั้นค้ำคออยู่ว่าเป็นประธานชมรม  [...]

Read Full Post »