คำหนึ่งคำ

เธอ : ขอ คำหนึ่งคำ ได้ไหม
เขา : (มองเธอ วันนี้เธอดูสวย ดวงตาคู่นั้นทอประกาย)
เธอ : …
เขา : …
เธอ : ฮอตดอกหน่ะ ขอกินหน่อยสิ
เขา : อ่อ ได้สิ
ปล. จำลองเหตุการณ์จริง เพียงแต่ว่าเขากับเธอ เป็นผู้ชาย
ปล.2 ข้อมูลใน notebook หายหมด จบกัน…

Read Full Post »

ประเทืองกับต้นส้มแสนรัก

*~~ อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน ออกหากินร่าเริงแจ่มใส เราเบิกบานรีบมาเร็วไว ยิ้มรับวันใหม่ ยิ้มให้แก่กัน~~*
ทุกอย่างเป็นปกติ ไก่ขันไปตั้งแต่รุ่งสางแล้ว ถึงเวลานี้ถนนหนทางต่างๆภายในเมืองหลวงนี้ ก็เต็มไปด้วยรถราแน่นขนัดเหมือนกับทุกวัน ตอนนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วนของหลายต่อหลายคน บนท้องถนนทั่วเมือง 
แต่ไม่ใช่ของ ประเทือง
แปดโมงเช้าวันอังคาร 
ไม่มีสิ่งใดมาทำลายความสบายของเขาได้ ประเทืองหลับสนิท ไม่มีภาระ ไม่มีหน้าที่ ไม่ต้องรีบเร่งเหมือนกับเหล่ามนุษย์เงินเดือนทั้งหลาย
ไม่ต้องสงสัย 
เขาตกงาน
เก้าโมงเช้าวันอังคาร
ประเทืองตื่นขึ้น  
พร้อมกับ ความทรงจำสีจาง 
“ไม่ได้ให้ปุ๋ย ต้นส้มแสนรัก มานานแล้วนะเนี่ยเรา” เขาคิด และตัดสินใจเดินตลาดทันใด
“เอ่อ คุณครับ ขอประทานโทษ–” 
คนขายปุ๋ยหันหน้ากลับมา “ว้าย!…. “  ไม่รู้เป็นอะไร ตะโกนดังมาก
“เอ่อ ผมจะมาขอซื้อ–”
“ว้าย!! “
“เป็นอะไรหรือปะ เปล่…”
“ว้าย!!! นี่มันประเทืองนี่หว่า…  ว้าย ว้าย ว้าย นี่มันประเทืองนี่หว่า…” และก็ร้องเช่นนี้ไปเรื่อยๆ
เขาคิดว่า คงจะไม่สามารถ ซื้อปุ๋ยที่นี่แล้ว เพราะคนขายสติแตกแบบนี้ ตัดสินใจนั่งเครื่องบินไปอเมริกาทันที
“Good morning”
“Good morning อ้าว คนไทยหรือเปล่า!! สวัสดี ผมชื่อบังรอน เคยหากินอยู่ที่เมืองไทยนั้นแหล่ะ ตอนนี้สบายแล้ว จะซื้อปุ๋ยให้ต้นส้มแสนรักละสิใช่ม้า  50 บาท” 
ประเทืองจ่ายเงินไป และคิด 
คนขายคนนี้หน้าตาคุ้นมาก เขาคุ้นว่า เคยเห็นบังรอนในหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งที่ไหนมาก่อน [...]

Read Full Post »

ช็อกโกแลตบุฟเฟ่ห์ (เริ่มพิมพ์วันที่14)

ขณะนี้ที่ผมกำลังพิมพ์ตัวอักษรตัว”นี้”ขึ้นมาสู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เลขบริเวณมุมล่างขวาของหน้าจอบอกกลับมาว่า เวลาได้ล่วงเลยมาถึง 23:44 แล้ว…
ผมเดินทางกลับถึงบ้านมาเมื่อประมาณ 15 นาทีที่ผ่านมา
…และวันนี้คือวันสุดพิเศษของชีวิต
ตื่นแต่เช้าด้วยความแปลกใจเพราะว่าไม่รู้สึกง่วงงัวเงียไปหลับในห้องน้ำเหมือนวันอื่น อาบน้ำแต่งตัวใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น ขนมปังเนยสด1ก้อนกับน้ำ1แก้วสำหรับอาหารเช้าระหว่างแวะอ่านคอลัมน์ดูดวงประจำสัปดาห์ เดินทางออกจากบ้านไปที่ป้าวรถเมล์ นึกตะโกนในใจว่า เฮ้ย! วันนี้มีมื้อเย็นเป็นช๊อคโกแลตบุฟเฟ่ห์ที่โรงแรมเพนนินซูล่า แล้วมองดูกางเกงขาสั้นของตัวเอง… มื้ออาหารบุฟเฟห์ที่โรงแรม… กางเกงขาสั้น… โรงแรม…
ช่วงเวลาตั้งแต่เช้าถึง5โมงครึ่งหมดไปกับการเตรียมประชุมใหญ่ของชมรมวิชาการ เพื่อชี้แจงโครงสร้างของชมรมใหม่ ให้สมาชิกชมรมเลือกฝ่ายที่จะสังกัด และเรื่องปลีกย่อยอื่นๆ เตรียมประชุมเสร็จ เดินทางมาจากบ้านพี่นัทไปสู่ TOP Supermaket เพื่อหาซื้อน้ำมะนาว “กรดไซตริกของน้ำมะนาวจะช่วยทำให้โกโก้บัตเตอร์จากช็อกโกแลตที่เรากินหลุดไป จะทำให้หายเลี่ยนและรู้สึกอยากกินขึ้นมาได้ใหม่อีกครั้ง อย่าดื่มน้ำเปล่าเย็นๆ…” พี่ป่านกล่าว  เรา(ผม พลับ ป๊อป)หาซื้อน้ำมะนาวไม่ได้จึงซื้อน้ำส้มแทน ซึ่งสอบถามพี่ป่านแล้วได้รับการยืนยันว่าใช้แทนกันได้
เรานั่งแท็กซี่ไปกัน3คน เมื่อถึงโรงแรม เดินเข้าไป ถามทางจนไปถึงห้องอาหารที่หมายเสียที พนักงานต้อนรับเข้ามาหา ผมพอจะสังเกตได้ถึงความรู้สึกอ้ำอึ้ง เดินไปเรียกพนักงานอีกคนเดินมาหาเราเป็นผู้ชายผมเรียบแปล้ และพูดขึ้นอย่างดูมีมารยาทเป็นที่สุด
“เอ่อ น้องครับ เอ่อที่นี้ จะประมาณ smart style นะครับ กางเกงของน้องขาดูจะสั้นไป..”
เฮือก! สิ่งที่คิดไว้ตอนเช้าดูจะย้อนมาเป็นฉากๆ แล้วจะทำอย่างไรดี พลับถามกลับไปว่าที่นี้มีกางเกงให้ยืมเปลี่ยนไหม ยิ่งทำให้ผมรู้สึกอายขึ้นไปอีก ชีวิต… เกิดมาไม่เคยอับอายแบบนี้มาก่อน ดูอย่างไรทางนั้นก็ไม่ยอมให้เข้าไป จึงจบลงด้วยการเดินออกจากโรงแรมไป… [...]

Read Full Post »