วันธรรมดา ๆ กับเพื่อน ๆ ธรรมดา ๆ

เหนื่อยมากเลยวันนี้ ขามันร้องได้คงร้องแล้ว  ง่วงมากด้วยคืนนี้ แต่อยากจะฝืนสติมาเขียนด้วยที่ไม่ได้เขียนมานาน เพราะวันนี้ก็คือวันที่เราได้ไปเที่ยวกันกับเพื่อนๆ (ที่โรงเรียน ซึ่งก็คือ เตี้ย ป๊อป โพ บิ้ว ปิ๋ม ติ๊บ แนต นิดา เห็ด แก้ว นั่นเอง) เริ่มตั้งแต่ นัดเจอกันที่โรงอาหารบาร์ใหม่ ไปปั่นจักรยานที่สวนรถไฟนานสองนานจนเมื่อยไปเหมือนกัน และพอเมื่อยกันแล้วนั่งพักติ๊บก็มาถึงพอดี… 11 โมงกว่าจากที่นัดไว้ 10 โมง แต่ก็เข้าใจนะ เห็นใจด้วย เฮ้อ… ติ๊บบอกว่าเดินมา ก็คงเมื่อยพอกันทั้งคนที่มาถึงก่อนและคนที่เพิ่งมาถึง แล้วก็ต่อด้วย ไปซื้อข้าวเหนียวไก่ย่างส้มตำน้ำตกผลไม้มาปูเสื่อเปิบกินกันใต้ร่มไม้ สำหรับโพแล้ว ถ้าเป็นภาษาเตี้ยก็คือเรียกว่า ไปกระซวกกิน  ปิกนิกข้าวเหนียวไก่ย่างใต้ร่มไม้… เราแทบจะไม่เคยเลยแหะ ที่จริงก็อาจจะไม่เคยด้วยซ้ำ ก็ถือเป็นประสบการณ์ดี ชอบมากด้วย กินกันเสร็จแล้วก็จะพากันยกขนวนไปพายเรือ ต้องเรียกว่ายกขบวนเลยเพราะกลุ่มของเราใหญ่จริงๆ ที่จริงแล้วเราหน่ะอยากจะชวนคนอื่นอีกหรอก แต่กลัวมันจะใหญ่ไป พอกลุ่มใหญ่ไปก็เหมือนไม่ได้เที่ยวด้วยกันหน่ะซี แล้วนี่ขนาด11คนนี้ยังขวางลู่ขวางทางคนอื่นในสวนประจำ แดดตอนนั้นร่มดีแล้ว อากาศไม่ร้อนกำลังพอดี ถึงแว่วเสียงฟ้าร้องก็เชื่อว่าคงขึ้นทันฝนปราย เสื้อผ้าผู้หญิงทุกคนก็ตระเตรียมเรียบร้อย เปียกได้สบายเพราะเราจัดแจงโทรบอกเองตั้งแต่คืนก่อนมา ทุกคนขี่จักรยานมาถึงครบครันเตรียมตัวพายเรือ แนตที่ตกลงใจมาร่วมทางด้วย ก็มาถึงที่กองเรือพอดี… [...]

Read Full Post »

ควันหลง (ที่เกิดจากไอระเหยของน้ำตา)

ความในใจเอ่อล้นในใจความ ในทุกยามนานเท่าไรนึกใจหวน ภาพซ้อนภาพซ้อนทรงจำใจคร่ำครวญ คิดทบทวนความหลังหลั่งน้ำตา เคยนั่งเรียนเขียนอ่านอาจารย์บ่น เคยนั่งซนไม่สนการศึกษา เคยนั่งหลับทุกเช้าล่วงเวลา เคยนั่งด้วยกันมาสิบสองปี หากต้องห่างจากไกลเพียงกายไกล ใจผูกไว้ที่เดิมที่แห่งนี้ ที่แห่งรักที่แห่งน้ำมิตรไมตรี ที่ร่วมมีรอยยิ้มแห่งวันเยาว์วัย วันขำขำวันเครียดเครียดวันทอดหุ่ย วันลุยลุยกีฬาสีสุดสดใส วันหรูหรูประจำปีเต้นกันไป วันทุกวันผ่านไปใจผูกพัน นึกย้อนวันปัจฉิมชิมรสเศร้า เพื่อนของเราครูอาจารย์ต่างผ่านผัน “เวลาเดินเร็วเกินไปอย่างไรกัน” คำตอบนั้นพลันหลั่งไหลลงมา น้ำตาแห่งน้ำใจและน้ำมิตร น้ำตาแห่งความคิดคำนึงหา น้ำตาหลั่งรินไหลร่วงโรยมา แทนสัญญาว่าเราไม่ลืมกัน คืนนี้ต่างคนต่างนั่งโดดเดี่ยว ดูเปล่าวเปลี่ยวหากพร้อมเพรียงได้เพียงฝัน พร่งนี้เช้าไม่มีแล้วที่เจอกัน วันหน้าหากมารวมกันฝันเป็นจริง … ผมรู้สึกรักเพื่อนๆ ทุกคนมากๆ รักอาจารย์ที่อุตส่าห์สอนผมมา มากๆ รักโรงเรียนสาธิตเกษตรจริงๆ แม้เป็นสิ่งที่แน่นอนว่า เมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะต้องห่างกันไป แต่เราไม่ทิ้งกัน

Read Full Post »

ขอให้เจอกับสิ่งที่ดีๆนะ

- 1 – “กูรักมึงโว้ย…”  “กูรักมึงโว้ย…”  เสียง 2 เสีงดังขึ้นพร้อมกัน “กูวางแล้วน้า…” ผมพูดก่อนย้ำประโยคเดิม “กูรักมึงโว้ย…” “ตืด  ตืด  ตืด  ตืด  ..”  เมื่อได้ยินแล้ว ผมจึงวางหูโทรศัพท์ นั้น, เป็นประโยคสุดท้ายที่ผมกับเพื่อนของผมพูดกันผ่านสายโทรศัพท์ เวลานั้นประมาณตี 2 กว่าแล้ว ผมถอดแว่น นอนหลับ ไม่ฝัน พรุ่งนี้เวลา 16.00 น. จะเป็นกำหนดการที่เครื่องบินลำหนึ่งจะแยกเส้นทางชีวิตของผมกับเพื่อนคนนี้ ออกไปสู่ประเทศอเมริกาที่กว้างใหญ่อย่างไม่มีกำหนดเวลากลับ – 2 – ผมกับฮุสนี่ ไม่เคยรุ้จักกันมาก่อนจนกระทั่งขึ้น ม.2 ตัวผมอาจจะเคยแว่วได้ยินชื่อแปลกๆว่า ฮุสนี่มาบ้าง  ตัวเขาอาจจะได้เห็นหน้าตอนผมเป็นหัวหน้าระดับ ป.6  แต่ก็ถือได้ว่าไม่ได้รู้จักกัน  เพิ่งจะมาจับคู่ ชื่อกับหน้า คู่นี้ได้ถูก  เวลาที่ได้อยู่ห้องเดียวกัน และได้คุยกันบ้าง ก็คือตอน ม.2 เมื่อขึ้นมา ม.3 เราได้อยู่ห้องเดียวกันอีกครั้ง ผมได้ฟังเสียงกีต้าร์จากมุมห้อง ม.3/2 ทางด้านหลัง [...]

Read Full Post »