บันทึกวันว่าง

รู้สึกดีอยู่ลึกๆ รู้สึกได้รำลึกวันเดิมๆสมัย ม.3 ทำบ่อยๆ
ผมชอบวันของการเอ้อระเหยลอยชายมากๆเลยครับ
วันนี้ตื่นขึ้นมาตอน บ่าย2 แล้วก็อ่านหนังสืออ่านเล่น อ่านเรื่องที่ค่อนข้างมีสาระจนไม่เหมือนหนังสืออ่านเล่นเลย 555 มันชื่อว่า “โลกร่วมสมัย – ตอบคำถามคนรุ่นใหม่” ที่ยืมมาจากรตา เป็นหนังสือที่ดีนะครับ ก็คือหนังสือเล่มนี้พยายามอธิบาย “เวทีโลก” ร่วมสมัยนั้นเอง ซึ่งเค้าก็ได้ให้พื้นหลังเหตุการณ์ร่วมสมัยนี้มาด้วยตั้งแต่คริสตศตวรรษที่ 16 และมันเริ่มเน้นตั้งแต่ สงครามโลกครั้งที่ 1 จนถึงปัจจุบัน
อ่านจนตกเย็น
เปิดคอมพิวเตอร์มาเรื่อยเปื่อย ลองใช้โปรแกรมในชุด Studio8 กลับไปอ่านหนังสือต่อ ไปๆมาๆ เอาไพ่มาฝึกร่อนเป็นครั้งแรกที่บ้าน คุยกับพี่… ระหว่างทำทุกอย่างนี้ มีการกินประกอบไปด้วย
สรุปง่ายๆ ผมทำตัวแสนสบายเหมือนไม่รู้ตัวว่ากำลังอยู่ท่ามกลาง หมอกควันของการบ้านแสนทึบทึม ที่บดบังการเตรียมตัวสอบปลายภาคอยู่นั้นเอง 555
คือ…ผมต้องการการฟื้นฟูตัวเองหง่ะ  หากให้หาคำมาอ้าง คงต้องบอกไปแบบนั้น  สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วงสัปดาห์ที่ผมหลับในห้องเรียนบ่อยมาก จนเสียการเรียนไปคาบแล้วคาบเล่า… รู้สึกเหมือนกับพลังงานในร่างกายมันกลวงๆ เหมือนต้องการการพักผ่อนแบบเต็มสตรีม แหะๆ
นึกๆไป คงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเด็กมัธยม 6 ที่จะรู้สึกเหนื่อย  โดยเฉพาะคนที่กำลังวิ่งตามความฝันที่ดูไม่ง่ายนัก (และก็หวังว่ามันจะไม่ยากเกินเอื้อม)
ผมเอง ไม่รู้ว่าเค้าเหล่านั้นรู้สึกอย่างไร เพราะผมไม่ได้อยู่ในจำนวนคนเหล่านี้  ผมคิดว่า ผมเป็นคนที่หวังแค่ในเรื่องใกล้ๆตัว ไปเรื่อยๆ ผมไม่ได้มีจุดหมายที่ยาวไกล
แต่สำหรับเค้าเหล่านั้น ผู้ซึ่งอาจเป็นเพื่อนๆในระดับ ม.6 ของผมเองหรืออาจเป็นคนอื่นๆที่ผมแคร์  หากว่ารู้สึกเหนื่อย [...]

Read Full Post »

เวลาว่าง…

เวลาที่รีบเร่งและยุ่งเหยิง
หลายครั้งมาแล้วผมมักจะถามตัวเองว่า ทำไมเวลาว่างของเรานั้นช่างมีน้อยเหลือเกิน  เกิดความรู้สึกอยากพักและเลิกจากทุกๆสิ่งที่สร้างความเหน็ดเหนื่อยให้กับตัวเอง
แต่ทุกๆครั้งก็ต้องกลับมาฉุกคิดเสมอว่า ตัวเราเองไม่ใช่หรือที่มัวนั่งเล่นคอมพิวเตอร์ทั้งวัน แล้วมารู้ตัวอีกทีว่า วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลยอยู่หลายๆวันและหลายๆคืน
เวลานั้นว่างพร้อมอยู่เสมอ
ตัวเราเองที่จะต้องจัดเวลา เรียบเรียงความสำคัญของสิ่งต่างๆแล้วใส่ลงไปในช่องว่างนั้นๆ และต้องมีวินัยพอที่จะทำตามที่คิดไว้ เพราะเราไม่มีทางแก้ไขปัญหาที่เกิดจากการทิ้งเวลาไป อย่างมากก็ได้เพียงบรรเทาปัญหานั้นลงไป
สำหรับช่วงเวลาอีก 1ปีการศึกษาที่กำลังจะเข้ามาใหม่ คงเป็นเวลาที่ต้องเหนื่อยอยู่มากเนื่องจากภาระหน้าที่ต่างๆ  แม้จะเป็นงานที่เต็มใจและสนุกที่จะทำแต่ผมก็คงต้องพยายามจัดเวลาให้ดีมากๆเพื่อจะได้มีเวลาพักผ่อนแบบนี้
เวลาแบบนี้เป็นเวลาที่รู้สึกโล่งใจเป็นที่สุด เพราะไม่ต้องทำงานอะไร Blogนี้ก็เกิดเลยกำเนิดขึ้นมา การเขียนBlogครั้งนี้ถือเป็นการเขียนเป็นครั้งแรกในชีวิตของผมเลยทีเดียว(ดูยิ่งใหญ่ไหม)
ปล. ผมเปลี่ยนแว่นใหม่(อีก)แล้ว และสุขสันต์วันแรงงาน

Read Full Post »