จากกันไป

อีกไม่นาน เครื่องบินลำหนึ่ง จะออกเดินทางไปสู่ที่ ที่แสนไกล
ภายเครื่องบินลำนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่ง
เช่นเดียวกับ ความทรงจำ และหัวใจของผม
ที่มีผู้หญิงคนนี้อยู่

Read Full Post »

ควันหลง (ที่เกิดจากไอระเหยของน้ำตา)

ความในใจเอ่อล้นในใจความ
ในทุกยามนานเท่าไรนึกใจหวน
ภาพซ้อนภาพซ้อนทรงจำใจคร่ำครวญ
คิดทบทวนความหลังหลั่งน้ำตา
เคยนั่งเรียนเขียนอ่านอาจารย์บ่น
เคยนั่งซนไม่สนการศึกษา
เคยนั่งหลับทุกเช้าล่วงเวลา
เคยนั่งด้วยกันมาสิบสองปี
หากต้องห่างจากไกลเพียงกายไกล
ใจผูกไว้ที่เดิมที่แห่งนี้
ที่แห่งรักที่แห่งน้ำมิตรไมตรี
ที่ร่วมมีรอยยิ้มแห่งวันเยาว์วัย
วันขำขำวันเครียดเครียดวันทอดหุ่ย
วันลุยลุยกีฬาสีสุดสดใส
วันหรูหรูประจำปีเต้นกันไป
วันทุกวันผ่านไปใจผูกพัน
นึกย้อนวันปัจฉิมชิมรสเศร้า
เพื่อนของเราครูอาจารย์ต่างผ่านผัน
“เวลาเดินเร็วเกินไปอย่างไรกัน”
คำตอบนั้นพลันหลั่งไหลลงมา
น้ำตาแห่งน้ำใจและน้ำมิตร
น้ำตาแห่งความคิดคำนึงหา
น้ำตาหลั่งรินไหลร่วงโรยมา
แทนสัญญาว่าเราไม่ลืมกัน
คืนนี้ต่างคนต่างนั่งโดดเดี่ยว
ดูเปล่าวเปลี่ยวหากพร้อมเพรียงได้เพียงฝัน
พร่งนี้เช้าไม่มีแล้วที่เจอกัน
วันหน้าหากมารวมกันฝันเป็นจริง
…
ผมรู้สึกรักเพื่อนๆ ทุกคนมากๆ
รักอาจารย์ที่อุตส่าห์สอนผมมา มากๆ
รักโรงเรียนสาธิตเกษตรจริงๆ
แม้เป็นสิ่งที่แน่นอนว่า เมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะต้องห่างกันไป
แต่เราไม่ทิ้งกัน

Read Full Post »

ขอให้เจอกับสิ่งที่ดีๆนะ

- 1 -
“กูรักมึงโว้ย…”  “กูรักมึงโว้ย…”  เสียง 2 เสีงดังขึ้นพร้อมกัน
“กูวางแล้วน้า…” ผมพูดก่อนย้ำประโยคเดิม
“กูรักมึงโว้ย…”
“ตืด  ตืด  ตืด  ตืด  ..”  เมื่อได้ยินแล้ว ผมจึงวางหูโทรศัพท์
นั้น, เป็นประโยคสุดท้ายที่ผมกับเพื่อนของผมพูดกันผ่านสายโทรศัพท์
เวลานั้นประมาณตี 2 กว่าแล้ว
ผมถอดแว่น
นอนหลับ
ไม่ฝัน
พรุ่งนี้เวลา 16.00 น. จะเป็นกำหนดการที่เครื่องบินลำหนึ่งจะแยกเส้นทางชีวิตของผมกับเพื่อนคนนี้ ออกไปสู่ประเทศอเมริกาที่กว้างใหญ่อย่างไม่มีกำหนดเวลากลับ
- 2 -
ผมกับฮุสนี่ ไม่เคยรุ้จักกันมาก่อนจนกระทั่งขึ้น ม.2
ตัวผมอาจจะเคยแว่วได้ยินชื่อแปลกๆว่า ฮุสนี่มาบ้าง  ตัวเขาอาจจะได้เห็นหน้าตอนผมเป็นหัวหน้าระดับ ป.6  แต่ก็ถือได้ว่าไม่ได้รู้จักกัน  เพิ่งจะมาจับคู่ ชื่อกับหน้า คู่นี้ได้ถูก  เวลาที่ได้อยู่ห้องเดียวกัน และได้คุยกันบ้าง ก็คือตอน ม.2
เมื่อขึ้นมา ม.3 เราได้อยู่ห้องเดียวกันอีกครั้ง ผมได้ฟังเสียงกีต้าร์จากมุมห้อง ม.3/2 ทางด้านหลัง ฝั่งใกล้หน้าต่าง ทุกๆพัก  เพลินดี  บางครั้งผมก็เข้าไปร่วมวงร้องเพลงบ้าง  เราได้ทำงานร่วมกันประปราย
แล้วอีกปีก็ผ่านไป ผมตัดสินใจไม่ไปเรียนเตรียมอุดม เราได้อยู่ ว เดียวกันในชั้นม.4 เราได้นั่งติดกัน ได้คุยกันมากขึ้น ผมคิดว่า เรากลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันช่วงเวลานี้นั้นเอง
ฮุสนี่ นั้นถือเป็นชายที่ได้รับการยอมรับจากคนทั้งระดับว่า [...]

Read Full Post »