1. When your level of attention is lower than usual : Skim : Pale unimportant words so that you can skim more easily
2. When your level of attention is higher than usual : Focus : Fade out everything you are not reading on.

Actually, I’m quite not sure about my approaches to deal with these 2 situations. But if you are a serious reader you should try them.

And, of course, if you have any suggestions or feature request, feel free to contact me. It is very welcome.

Ps. Actually, This is the special week I have finish a number of little projects. Apart of there extensions, there are some demos of problems from IOI (International Olympiad in Informatics). We decide to create the demos to make more people understand what the heck IOI is, and what those IOI guys are obsessing about. These are links : Demo

แต่เรื่องบางเรื่อง เราไม่สามารถปล่อยให้มีหลายๆ ระดับ แบบสินค้า หรือ ระบบมือถือได้
เราจำเป็นต้องกำหนดระดับทางเลือกมาตราฐาน สำหรับคนทั้งสังคม อาจจะเพื่อความยุติธรรมหรืออะไรก็แล้วแต่

เรื่องที่ว่าก็เช่น เช่น การเลือกตั้ง(ควรจะมีคนมาคัดกรองในขั้นแรกก่อนไหม) การเซ็นเซอร์หรือจัดเรตติ้งสื่อ

ในหัวข้อเหล่านี้หลายๆ คนอาจจะไม่เห็นด้วยกับการมีคนมาเลือกอะไรให้เรา เพราะเรามีสิทธิและวิจารณญาณเหมือนกับทุกคน

ผมมีตัวอย่างที่คุ้นๆ ว่าฟังมาจาก TED ที่อาจทำให้มองอีกด้านได้
คือมีกฎหมายห้ามแพทย์ตัดสินใจเอง ว่าจะให้เด็กแรกเกิดมีชีวิตต่อไปหรือไม่
ในกรณีที่สุขภาพแย่มาก จะต้องให้อยู่ในตู้เครื่องมือไปตลอดชีวิต เจ็บปวดตลอดเวลา

คือต้องให้พ่อแม่ตัดสินใจในเรื่องนี้ แต่ว่า… คำถามคือพ่อแม่ที่ไหนจะกลั้นใจบอกยอมให้ลูกตาย
นี้เป็นการมอบทางเลือกที่อาจไม่เรียกว่าทางเลือก แต่มอบอนาคตที่”โหดร้าย”ได้หรือเปล่า

หลังจากดู TED ล่าสุด [ตอนนี้จำไม่ได้แล้วว่า VDO ไหน] ก็ทำให้ผมตระหนักถึงอีกด้านของคำว่า “ทางเลือก”

การให้คนอื่นเลือกก็เหมือนการผลักไสการตัดสินใจไปให้เค้า
ไม่คิดมองว่าตัวเองเป็นส่วนเดียวกับเค้า
ที่ควรร่วมคิดร่วมตัดสินใจไปด้วยกัน

การเลือกให้มากเกินไป ก็คือการบีบบังคับ
การให้เลือกมากเกินไป ก็คือการทอดทิ้ง

[มีต่อที่ ระดับของทางเลือก]

ผมได้มีโอกาสร่วมเข้าปีล่าสุด คือ 2011 ซึ่งเป็นปีแรกที่เปิดให้นักศึกษาที่ไม่ใช่คนจีนเข้าร่วมได้
ค่ายนี้ถือเป็นประสบการณ์สุดพิเศษในชีวิตก็ว่าได้ ทั้งในแง่ความรู้ และวัฒนธรรม
ที่สำคัญคือฟรีทั้งทริป ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่ากินอยู่ มีค่าขนมเพิ่มให้ด้วย หลังกลับมาหักลบเงินดูแล้ว พบว่าได้กำไรซะอีก!!

ผมเขียนเอ็นทรีนี้ก็เพื่อประชาสัมพันธ์นักศึกษาไทยที่รู้สึกว่า สนุกกับการเรียนทฤษฎี และอยากลองได้เรียนในหัวข้อที่ลึกขึ้น น่าสนใจยิ่งขึ้น เพื่อทดสอบตัวเองว่าชอบด้านนี้จริงไหม เพื่อให้เห็นภาพผมจะเขียนหัวข้อที่ได้เรียนในปีผมละกันนะครับ

• Probabilistic Method
• Error Correcting Code
• Applications of Bipartite Expander Graph
• Information Theory เบื้องต้น
• Network Coding

คือเห็นชื่อหัวข้อแล้ว ถ้าไม่รู้จักอาจจะตกใจ แต่คุณภาพการสอนดีมากครับ สามารถพยายามทำความเข้าใจได้ เพราะเนื้อหาเค้าคัดมาสำหรับปี 2-3 อยู่แล้ว อาจารย์สอนเคลียร์นะครับ (สอนภาษาอังกฤษ สำเนียงฟังไม่ยาก จะมียากก็อาจารย์อินเดียบางคนครับ) มหาลัยที่ดีสวยน่าเรียน ติดทะเลสาบและภูเขา วิวดีมากๆ

ถ้าสนใจเรียนด้านนี้ มาแล้วจะมีความสุขมากๆ ครับ เพราะไม่ต้องนั่งเบื่อในห้อง และจบคลาส ก็ได้เที่ยวฮ่องกงกับเพื่อนๆ นานาชาติ
คนที่มาในครั้งนี้มีหลายชาติ ทั้ง จีน ฮ่องกง สิงคโปร์ เกาหลี อิหร่าน และไทย(คือผมเอง1คน)
การได้พูดคุยกับเพื่อนๆ หลายชาตินี้ มันทำให้เราเข้าใจวัฒนธรรมที่ต่างกันมากๆ และได้ฝึกภาษาอังกฤษอย่างยิ่งยวด

แนะนำอย่างยิ่งครับ อันนี้เป็นเว็บของปี 2011 http://bit.ly/ghxFrt
ส่วนนี้เป็นรูปบรรยากาศนะครับ http://on.fb.me/fMamsf

ช่วงที่เปิดรับสมัคร น่าจะเป็นช่วงปลายปี เดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม ประมาณนั้นครับ

หลายคนคิดว่ารูปนี้เป็นแค่เศษผ้าเปื้อนโคลน
มันไม่ใช่แบบนั้น
บางคนอาจคิดว่าผมกำลังทำสิ่งที่ไร้สาระกว่าการแคะขี้มูก
มันไม่ใช่แบบนั้น
ผมอยากจะคิดแบบนั้น
และจำเป็นต้องคิดแบบนั้น

ผมว่านะ การอธิบายความรู้สึกที่ได้รับ
จากการได้มองเห็นสิ่งสวยงามให้กับคนที่ตาบอด
อาจง่ายกว่า อธิบายให้คนตาดีที่ไม่คิดจะรู้สึกอะไร

ทฤษฎีบทนี้ กล่าวถึงความจริงเกี่ยวกับระบบตรรกะที่ consistent (ไม่สามารถพิสูจน์ว่าขัดแย้งกันเองได้)  โดยมีอยู่ 2 ข้อย่อย
ในนี้ผมจะอธิบายด้วยตัวอย่างของระบบที่ sound (ไม่สามารถพิสูจน์ว่าไม่จริง) ซึ่งเป็นเงื่อนไขที่ strong กว่า (คือระบบที่ sound จะ consistent ด้วย)

ตัวอย่างที่ว่านั้นคือ “ผมเป็นคนพูดจริง(sound)”

ถ้าผมเป็นคนแต่พูดความจริง

ประโยคที่ว่า “ผมไม่สามารถพิสูจน์ประโยคนี้ได้” ก็จะต้องเป็นความจริงด้วย

เพราะถ้าประโยคที่ว่านี้ไม่จริง แปลว่า “ผมสามารถพิสูจน์ประโยคนี้ได้”
เมื่อสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่ผมพูดสามารถถูกพิสูจน์ได้ แสดงว่าผมไม่ได้เป็นคนพูดแต่ความจริง
ซึ่งขัดการสิ่งที่เรา assume เอาไว้ว่าผมพูดจริง

จากข้อนี้ จะเห็นได้ว่า มีบางประโยคที่คนพูดจริงไม่สามารถพิสูจน์ได้ (ซึ่งที่จริงประโยคที่พิสูจน์ไม่ได้นี้ มีอยู่มากนับไม่ได้)
อย่างไรก็ตาม มีอยู่ประโยคหนึ่งที่พิสูจน์ไม่ได้และน่าสนใจมาก

ผมไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่าผมพูดแต่ความจริง

สังเกตว่าความจริงในข้อ 1 เป็นประโยคแบบถ้าแล้ว
“ถ้า P แล้ว Q”  การที่เราพิสูจน์ P ได้ เป็นการแสดงว่า Q เป็นจริง

ฉะนั้นถ้า”ผม”พิสูจน์ว่า ผมพูดแต่ความจริง
จะเป็นการแสดงว่า “ผม”พิสูจน์ประโยคที่ว่า “ผมไม่สามารถพิสูจน์ประโยคนี้ได้” ไปแล้ว
กลายเป็นว่าผมพูดไม่จริง

แสดงให้เห็นว่า ถ้าให้ผมเป็นคนพิสูจน์เอง จะเกิดความขัดแย้ง contradiction ที่ว่า การพิสูจน์ว่าผมพูดจริงทำให้สรุปได้ว่าผมพูดไม่จริง
(สังเกตว่า ถ้า”คนอื่น”พิสูจน์ จะไม่เกิด contradiction )

จากจุดนี้สรุปได้ว่า เราไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าทุกอย่างที่เราพูดเป็นความจริงได้โดยอาศัยแค่ตัวเอง

ปล. ถ้าใครเห็นว่าอะไรบกพร่องรบกวนบอกด้วยนะครับ

ลองดูกันได้เลย…

อันนี้เป็นเพลง Playgirl ของวง Lipta ซึ่งเป็นวงดนตรีที่ผมชอบมากๆ ผมไม่เคยทำ MV มาก่อนเลย แต่พี่นัทอยากให้ทำเป็นตัวอย่างให้น้องๆ ในค่าย ICT Fun Camp ก็ลองทำดูครับ

เริ่มแรกก็เขียน story board ก่อน แล้วก็ถ่ายฉากที่ถ่ายคือ ที่โรงเรียนสาธิตเกษตร แล้วก็ร้านตรงข้ามบาร์ใหม่  นอกจากนั้นก็ยังไปถ่ายกันที่พัทยาด้วย! ผมจำไม่ได้แล้วว่าอะไรที่ทำให้เราไปพัทยากัน สนุกดีครับ ไปถ่ายในสวนอะไรก็ไม่รู้สวยๆ

ตอนที่โหดที่สุดสำหรับผมคือตอนตัดต่อ ผมตั้งใจมากๆ เลยครับ ทำไปใกล้จะเสร็จมากๆ แล้ว น่าเสียดายว่ามีเหตุการณ์ไม่คาดคิด(ที่ทำให้ผมยังเจ็บแค้นถึงวันนี้) ที่ทำให้สิ่งที่ทำให้ในฮาร์ดดิสก์หายหมด! คือเก็บไว้อีกที่แค่ครึ่งเดียว ส่วนที่ผมเสียดายที่สุดคือส่วนท่อนแรปที่ตั้งใจทำ”นานมาก” เพราะผมเก็บรายละเอียดมากๆ ตัดตรงโน้นตรงนี้เข้ามาด้วยกัน …แล้วหลังจากนั้นก็เลยเป็นพี่นัทที่ช่วยตัดต่อให้ครับ ซึ่งก็ออกมาตรงตามที่กะเอาไว้(หลายที่พี่นัททำดีกว่าที่คิดไว้ด้วย)

การได้มีโอกาสทำ MV นี้ทำให้ผม มี skill การตัดต่อ MV มากขึ้นมากๆ (ที่จริงคือตอนแรกมันไม่มีเลยว่างั้น)

MV นี้ น้องตี๋น้อยกับบีชวนมาทำให้พี่ซีเนียร์ ผมก็บ้าตามไปด้วย สนุกดีครับ ระหว่างถ่ายนี้ น้องบีฮามากๆ เป็นประสบการณ์ที่มีแต่ความสนุก ไม่มีความเหนื่อย เพราะตี๋น้อยตัดต่อให้และกำกับ ผมก็แค่ถ่ายไปตามเรื่อง 555

นึกถึงตอนเปิดประตูเข้ามาร้องเพลง …แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ซักที

ความเห็นผมซึ่งตัดสินเพศของคนด้วยภายนอก
ผมคิดว่า ถ้าใครทำให้ทุกคนรับรู้ว่า ตัวเองเหมือนเพศหญิงได้แล้ว (รูปร่าง อวัยวะ มารยาท เสียง) ก็ถือว่าเค้าเป็นผู้หญิงเถอะ
เอาวิทยาศาสตร์มาอ้างทั้งๆ ที่ตัวเองจริงๆ ก็ตัดสินใจภายนอกเหมือนกันมันเป็น Fallacy แบบการอ้างสถานบันที่ authoritative อ่ะ

ถ้าการไม่เอากรอบวิทยาศาสตร์มาปิดตา แล้วยอมรับตามที่รับรู้
ก็จะทำให้คนที่ลงทุนเปลี่ยนการรับรู้เรื่องเพศของตัวเอง(ซึ่งมีต้นทุนสูงซะด้วย) มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีนะ

ยังไงก็ตามสำหรับคนที่ไม่สามารถทำให้คนอื่นรับรู้ว่าเป็นเพศหญิงได้ แต่บอกให้สังคมมองว่าตัวเองเป็นผู้หญิงอ่ะ ยังไงมันก็ไม่มีทางอยู่ดี
(มันต้องแบบ ปอย หรือ นก อ่านะ)

ชีวิตเราไม่ใช่เป็นเพียงแค่เรื่องใกล้ตัวหรือสิ่งที่อยู่ติดกับคนเรา ชีวิตคือทั้งหมดที่เป็นเรา  แต่ในความจริง มีช่วงเวลาที่คนเราใช้ชีวิตเพียงบางเวลาเท่านั้นที่เราระลึกรู้ถึงความมีชีวิต เวลาอื่นๆ ส่วนใหญ่ของเรามักจะนำความระลึกรู้ไปอยู่กับการทำงาน การสื่อสารและชีวิตประจำวัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้แม้คนเราจะมีชีวิตอยู่ตลอดเวลาแต่เรากลับไม่สามารถเข้าใจว่าชีวิตคืออะไรได้อย่างน่าขัน ผมเองก็ถือเป็นคนน่าขันผู้หนึ่งเช่นกัน

ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ผมพยายามทำความเข้าใจความจริงในหลายๆ แง่มุมผ่านความคิด “ชีวิตคืออะไร” นับเป็นความถามหนึ่ง  ผมไม่แน่ใจว่าความจริงนั้น ที่จริงแล้วซับซ้อน หรือว่าเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง แต่ผมเชื่อว่าวิธีเข้าใจถึงความจริงที่ดีวิธีหนึ่งคือวิธีแบบวิทยาศาสตร์ นั้นคือการจับเอาสิ่งที่เราพยายามทำความเข้าใจมาอยู่ในกรอบที่ดูเรียบง่ายกว่า ลองเปรียบเทียบผลการวิเคราะห์เหตุการณ์ต่างๆ ผ่านกรอบนั้นว่าได้ผลตรงกับการสังเกตเห็นนอกกรอบหรือไม่ ตราบใดที่ผลการทดลองยังได้ผลตรงกันอยู่แสดงว่าเราสามารถพูดถึงกรอบนั้นแทนความเป็นจริงได้

ผมพบว่ามีกรอบๆ หนึ่งที่ใช้อธิบายแง่มุมต่างๆ ของชีวิตได้ดี ด้วยความที่เป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อน หลากหลาย ถูกสร้างขึ้นผ่านวัตถุดิบ ร่วมกับจิตสำนึกรวมไปถึงจิตใต้สำนึก สิ่งที่ผมกล่าวถึงคืองานจิตรกรรม

ถ้าชีวิตเป็นตัวงานจิตรกรรม สิ่งที่เป็นตัวกำหนดชีวิตหรือความคิดนั้น ย่อมคือสีสันต่างๆ ที่ผสมกันบนถาดสี  ถาดสีที่ดีนั้นควรจะเป็นถาดที่บรรจุเนื้อสีพอสมควร และมีจำนวนสีที่หลากหลายเพียงพอที่จะสะท้อนความต้องการของศิลปินออกมาได้  การที่เนื้อสีมีอยู่น้อยก็เปรียบเหมือนการมีความคิดความอ่านที่สะสมมาน้อย เมื่อถูกสีจากที่อื่นมาปนเปื้อนเข้าก็ย่อมเปลี่ยนสีไปอย่างง่ายดาย การที่เราศึกษาหาความรู้ในเรื่องต่างๆ อย่างลึกซึ้งย่อมทำให้ถูกชักจูงไปตามกระแสต่างๆ ทั้งจากคนอื่นและตัวเองได้ยาก  อย่างไรก็ตาม การสะสมความรู้ความเข้าใจแต่มีขอบเขตเพียงในวงแคบก็เปรียบเหมือนถาดสีที่มีสีอยู่เพียงโทนเดียว หากเปรียบความรู้ทางคณิตศาสตร์เป็นสีเขียว นักคณิตศาสตร์ที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้านมากๆ ก็จะสามารถสร้างสรรค์งานจิตรกรรมสีเขียวต่างๆ ของต้นไม้โดยเจาะละเอียดจนเห็นทุกเส้นใยของสีใบไม้ทุกใบในป่า แต่อาจไม่สามารถสะท้อนความงามใต้ท้องทะเลหรือสีสันอันหลากหลายของปลาตัวเล็กมากกมายที่มีอยู่ คนที่มีสีสันให้เลือกระบายมากเท่านั้นจึงจะเป็นผู้สะท้อนความจริงที่หลากหลายออกมาได้

เราทุกคนล้วนมีความต้องการพื้นฐานต่างๆ ที่เป็นแรงขับให้เรากระทำสิ่งต่างๆ  ในทำนองเดียวกับศิลปินที่มีแรงบันดาลใจที่จะต้องระบายสีออกมา ผลงานชีวิตที่ออกมาจะมีคุณภาพเพียงใดส่วนหนึ่งก็ขึ้นอยู่กับสีมีมีอยู่ในถาดหรือความคิดนั้นเอง  มีผู้กล่าวว่างานศิลปะที่ดีคืองานที่จรรโลงใจของผู้ชม ผมเชื่อว่าชีวิตที่ดีคือชีวิตที่จรรโลงสังคมให้ดีขึ้นเช่นกัน

งานศิลปะที่ดีนั้นมีจุดร่วมที่สามารถสรุปออกมาเป็นหลักการหลวมๆ ได้ เช่น ต้องมีสมดุล มีจุดเด่นที่ดึงสายตา มีความเรียบง่ายพอให้คนดูไม่สับสน และที่สำคัญที่สุดคือต้องมีแก่นความคิดที่ดีที่จะสื่อออกมา ชีวิตที่ดีก็เช่นกัน นั้นคือต้องดูแลรักษาสมดุลในแง่ต่างๆ ของชีวิต เช่นเรื่องครอบครัวและการทำงาน ไม่ทำให้สังคมเดือดร้อน และพยายามสื่อสารความคิดที่ดีให้กับสังคม โดยจะทำได้มีประสิทธิภาพมากขึ้นถ้าเป็นคนที่มีชื่อเสียงเป็นจุดสนใจ

อย่างไรก็ดี หลักการของงานศิลปะที่ดีนั้น ไม่ใช่สูตรสำเร็จในการสร้างงานศิลปะ ยังมีรูปแบบมากมายไม่จำกัดที่สามารถสร้างสรรค์งานที่แม้จะหลุดจากหลักการที่เคยมียังคงความน่าทึ่ง ผมนึกถึงผลงานของปิกัสโซและผมเชื่อว่าศิลปินสิทธิ์เต็มที่ที่จะระบายภาพใดๆ ลงในผืนผ้าของตัวเอง ชีวิตของคนแต่ละคนสามารถมีสมดุลในระดับที่ต่างกันไปหรือบางคนก็ไม่ต้องการมีชื่อเสียง แม้ผมคิดว่าการสื่อสารความคิดที่ดีให้กับสังคมเป็นเรื่องที่ดี แต่การสร้างสูตรสำเร็จตามความเชื่อของตัวเองแล้วบังคับให้สังคมยึดตามนั้นทำให้สังคมขาดความหลากหลาย เพราะขาดการพยายามคิดสร้างสรรค์รูปแบบใหม่ๆ ที่ดีกว่า

งานศิลปะใดๆ แม้จะมีวัตถุดิบหรือความรู้ความคิดที่เพรียบพร้อม แต่ก็ยังออกมาเป็นงานที่ดีไม่ได้ถ้าขาดการวางแผนและความเชี่ยวชาญ ซึ่งคือการใช้จิตสำนึกและจิตใต้สำนึกในการทำงาน  งานจิตรกรรมที่ขาดการวางแผนวางองค์ประกอบย่อมเป็นงานที่ไม่สมดุลหรือาจสื่อความคิดได้น้อย เราสามารถเห็นการวางแผนที่ชัดเจนได้ผ่านงานแนวมินิมอลลิซึ่ม อย่างไรก็ตามการวางแผนในทุกลายเส้นที่จะวาดนั้นย่อมเปลืองเวลาและพลังงาน การมีความเชี่ยวชาญหรือใช้จิตใต้สำนึกในการทำงานไปโดยอัติโนมัติจึงเป็นสิ่งจำเป็น เช่นเดียวกันกับชีวิตที่นอกจากควรมีความคิดความอ่านที่ลึกซึ้ง ยังควรมีสติรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในสถานะใดและจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร และยังจำเป็นต้องฝึกทักษะในแง่ต่างๆ ให้เชี่ยวชาญเผื่อให้สามารถทำงานได้รวดเร็ว กระนั้นบางครั้งความเชี่ยวชาญก็ทำให้เราเผลอทำตามความเคยชินจนต้องตามแก้ เราจึงต้องหาสมดุลระหว่างการวางแผนและความเชี่ยวชาญ

เท่าที่กล่าวมาทั้งหมดเป็นความพยายามมองชีวิตผ่านกรอบของงานจิตรกรรม แต่โดยส่วนตัวนั้นผมเชื่อว่าชีวิตก็คือชีวิต เราไม่สามารถแสดงโลกที่เป็นรูปทรง 3 มิติมาเป็นบนผืนผ้า 2 มิติให้ครบทุกแง่มุมฉันใด การฉายภาพชีวิตลงบนงานจิตรกรรมย่อมไม่สมบูรณ์ฉันนั้น

update: แนวคิดเรื่องผสมสีนั้นที่จริงผมได้เคยเขียนไว้ตั้งแต่เอนทรี่ผสมสีความคิดครับ มันเป็นแนวคิดจากป่านนั้นเองครับ ตอนนั้นกำลังคิดเรื่องนี้มาระยะหนึ่งแล้วพอได้อ่านงานของป่านก็รู้สึกปิ๊งขึ้นมาเลยแล้วก็เก็บไว้ในใจมาตลอด

พอเห็นใครดูแย่กว่าเรา เราก็จะประเมินเขาต่ำกว่าความเป็นจริง
พอเห็นใครดูเก่งกว่าเรา เราก็จะประเมินเขาต่ำกว่าความเป็นจริง

ผม”เชื่อเอา”ว่าคนเราเป็นแบบนี้อ่ะครับ

ที่คิดแบบประโยคแรกเพราะ เห็นว่าคนเราเวลามองคนติดยา สูบบุหรี่ หรือเจ้าชู้  ถ้าตัวเองไม่มีประสบการณ์นั้นมาก่อนจะมองว่าคนที่ทำนี่แย่มากทำเข้าไปได้ยังไง ทั้งที่จริงๆ ระยะห่างของการทำ/ไม่ทำนั้นมันก็สั้นๆ ก้าวเข้าไปลองแล้วจะรู้ว่า อืม… คนที่ทำกับไม่ทำนั้นต่างกันด้วย กำแพงที่คนไม่ทำนั้นสร้างขึ้นมาเอง (ติดยาสูบบุหรี่ เป็นตัวอย่างที่คนค่อนข้างมองแบบเดียวกัน  แต่มันยังมีเรื่องที่ก่ำกึ่ง บางคนมองว่าดี บางคนว่าไม่ แล้วก็มาเหยียดกันเอง ทั้งในแง่ศีลธรรมหรือการเมือง)

ที่คิดแบบประโยคหลัง ส่วนหนึ่งก็ชัดเจนขึ้นหลังจากที่ฟังพี่ป๊อกพูดเรื่อง Dunning-Kruger effect ใน ComKUCamp คำพูดที่ว่า “Incompetent individuals tend to overestimate their own level of skill.” สำหรับผมมันก็กลายๆ ได้ว่า เรามองคนที่เก่งกว่าเรามากๆ ว่าไม่ได้ต่างจากเราขนาดนั้น   …อีกส่วนหนึ่งที่คิดแบบนี้นั้นเป็นความเชื่อในลักษณะเดียวกันตั้งแต่ตอนเล่นโกะแค่มันไม่ค่อยชัดเจน

อย่างไรก็ตาม ถ้าคนเราเป็นแบบนี้จริงๆ ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่หรือเรื่องดี ข้างใดข้างหนึ่ง

พูดถึงฝั่งแรก เรื่องแย่ที่ชัดเจนอยู่ก็คือ คนเราอาจจะเข้าใจกันผิดๆ พอมองคนที่ระดับต่ำกว่าเรา เราจะมองเขาห่างจากเรามาก จนเราไม่พยายามเข้าใจเลย  พอมองคนที่ระดับสูงกว่าเรา เราจะมองว่าเขาอยู่ในระดับใกล้กับเรา อาจจะเอาวิธีคิดที่เราคิดไม่ถึงมา oversimplify ให้เราเข้าใจได้

แต่มันก็มีเรื่องดีเหมือนกัน เพราะมันทำให้เราจะตัดสินใจพุ่งขึ้นไปเพราะคิดว่าข้างบนอยู่ไม่ไกล และไม่ยอมลดระดับเพราะคิดว่ามันต่างจากเรามากมาย ก็ยังดีครับ มันทำให้แต่ละคนมุ่งพัฒนา (เพียงแต่มันไม่ใช่มุ่งร่วมมือกันพัฒนา)

ลองวิเคราะห์ดู ที่เรามองโลกแบบนี้ก็เพราะว่าเราต้องการมี seft-esteem (ขั้นที่ 4 ใน Maslow’s Law) การที่คนเรานั้นไม่มีเรื่องให้เรานับถือตัวเองขึ้น ทางเดียวที่ทำได้อาจจะเป็นลดระดับทั้งโลกลง

ในทางกลับกัน ถ้าเราพอจะมี seft-esteem อยู่จากแหล่งอื่น เราก็คงจะมองทะลุภาพลวงตานี้ได้ แล้วก็จะมองเห็นความเก่งกาจที่หลากหลายเต็มไปหมด เลิกมองว่าคนในโลกมันแย่เหลือเกินเพราะเราก็ไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ แล้วก็เริ่มอยากร่วมมือกับโลกแล้วสร้างสรรค์อะไรที่ดีขึ้นมา