นาฬิกาได้จมลงสู่ความทุกข์ตรม
คนทุกคนที่เจอจบจากความสดใส
จะเหลืออีกไหมที่เคยวาดวัน
ที่วันเหล่านั้น เป็นแห่งหวังและความเข้าใจ
มีดาวสดใสของดวงใจโอบใจกัน
มวลของความมืดมนทำเราไม่เห็นใคร
ความหมายจึงละลายออกห่างจากความคิด
เรามีชีวิตเพื่อคนอื่น ใย
กลับมาทำร้ายความฝันสุดท้ายของเราด้วยกัน
หมดลงแล้วความหวัง….
ด้วยความรักที่ทำให้เรา
ทุ่มเทพลังเพื่อวันต่อไป
หากอีกคนก็มีดวงใจเช่นกัน
มองไม่เห็นเส้นทางที่พา
ให้เราเลิกลาจากกันและเข้าใจ
ทำเพียงได้แค่ลืมมันผ่านไป
จดเอาไว้เป็นเพลงเพลงหนึ่ง
มองเรื่องจริงที่เจอต้องจบลงซักวัน
มองย้อนมาก็คงดูมันหมดความหมาย
เป็นเพียงเรื่องราวที่เราสับสน
ไม่มีเหตุผลทุกคนต่างล้นด้วยความแค้นเคือง
และนี้คือเรื่องราวอันเศร้าใจ
กลับมาฟังแล้วเพลงดูเห่ยนิดหน่อย ที่จริงถ้ามีดนตรีผมว่าน่าจะเพราะใช้ได้นะครับ อิอิ
พอมีเรื่องแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกแย่อย่างจริงจังทีเดียว แต่การแต่งเพลงออกมานั้นช่วยปลดปล่อยความรู้สึกเศร้าให้ออกมาไ้ด้ แล้วทำให้เรารู้สึกใช้ชีวิตปกติได้อีกครั้ง ดีจังนะครับ

ใช้ชีวิตปกติ
แต่เศร้าเซ็งกับประเทศไทย
แอบเห็นว่าร้องไม่ตรงเนื้อ -..-
แต่เนื้อดูสื่ออารมณ์ได้ดีนะ
มวลของความมืดมนทำเราไม่เห็นใคร
ความหมายจึงละลายออกห่างจากความคิด
ชอบตรงนี้
เพราะจังเลย
อ่านบล็อกแล้วเกิดสมมุติฐานบางอย่างขึ้นมา
แต่พออ่าน comment แล้วมันขัดแย้งกัน
ตอนนี้เลย confused
แต่เอาเถอะ จิตไม่ว่างขนาดที่ต้องการคำตอบ
เสียงเบาจังฮะ
ฟังมิใคร่ได้ยิน