เวลาได้หยุดลงแล้ว
มีแต่เพียงดวงดาวที่กลับพราวแสงสกาว
ขึ้นมากลางจิตคำนึงของฉัน
มีเพียงเสียงสะท้อนของเสียงกระซิบจากเธอ
และฉัน
ก็รู้ตัวในขณะนั้นเองว่า
ทุกๆ ขณะนับจากนี้ คงจะเป็นชั่วขณะที่ฉันไม่สามารถไม่คิดถึงเธอได้แล้ว
หลับตาลงกันเถิดนะ ทุกคน
โลกสีดำภายใต้เปลือกตาไม่ใช่ความมืดมนอีกต่อไป
ปล. เนื้อความในกลอนนี้เป็นเรื่องแต่งนะครับ
โลกของฉันสีเทา
พี่อิ๊กครับ
โคตรพีต้า กับชัักว่าวไม่ได้สิบปี คืออะไรฮะ
(พี่ณัชบอกในบล็อกพี่ณัชให้มาถามอิ๊กครับ)
ตอนนี้มีแต่พระจันทร์ ๆ ๆ เต็มสองตาครับ
อัพบล็อกแล้วครับ
เอนทรีนี้จะรออิ๊กมาคอมเมนท์นะฮะ (น่าจะเข้าทาง)
ฮัดชิ่ว! ใครนินทา!