ผมแต่งกลอนพวกนี้ไว้ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้หน่ะครับ รู้แต่ว่าจะตอนที่คุยเอ็มกับสาวๆ (ติ๊บกับปิ่น กลอนไหนกับใครไม่แน่ใจครับ)
ตอนนั้นรู้สึกเค้าจะตอบเป็นกลอนมาด้วย …สนุกดีครับ แต่งแบบไม่ได้คิดอะไรกับเจ้าตัวหน่ะครับ
พอกลับมาอ่านแล้วก็รู้สึกว่า เอ้อ สนุกดีแฮะ… (แต่ละบทไม่เกี่ยวกันนะครับ)
ลอยล่องโรย โปรยคำ รำพันมา
จากผืนฟ้า มหาสมุทร สุดห่างแสน
รวบรวมร้อย ถ้อยนี้ วจีแทน
ทั่วทุกแดน ว่ารักนะ เด็กโง่เอย
ลาจ้ะ ลาจาก อยากลาก เจ้าอยู่
แต่รู้ จ้ะรู้ เจ้าอยู่ ได้ที่ไหน
แต่เจ้า จงรัก รักษาตัว ให้พ้นภัย
ส่วนเรา จะรัก รักษาใจ ให้เจ้าสบายดี
เธอนะ เธอนั้น ทำใน ใจหวิว
ชายเสื้อ เธอพริ้ว ใจฉันปลิว ไปไกลแล้ว
เธอนะ น่ารัก ตึกตัก ใจเต้นแผ่ว
มองไป มองอยู่แถว หน้าเธอ ทุกที
ไฉน ฉันนั่ง ชมจันทร์ อยู่โดดเดี่ยว
ไฉน จันทร์เสี้ยว เจ้าโศก จึงจืดสี
ไฉน ข้างกาย แลข้าง ในฤดี
ไฉน ไม่มี คนเคียง จนจืดจันทร์(ใจจืดจาง)

ไม่แน่ใจว่าเคย comment บอกบ้างหรือยัง แต่ผมมีปัญหาอย่างมากในการแต่งร้อยกรองรูปแบบใด ๆ
ช่ววงรวมกลอนหรอคะ
กรี๊ดดดดด
ชอบมากครับ
กลอนช่วยเอ่ย คำจะกล่าว ให้ยาวยืด
แต่ไม่จืด ชืดรสเฝื่อน เหมือนคำเปล่า
สนุกอ่าน สนุกคิด ติดเรื่องราว
แต่งให้สาว เขายิ่งชอบ ทุกรอบเอย