“โตขึ้น ก่อนจบ ม.6 เราจะต้องมีแฟนให้ได้ หึหึ ได้อยู่แล้ว” เด็กประถมคนนึงคิดขึ้น ระหว่างที่เห็นพี่ตัวโตเดินด้วยกันมาเป็นคู่ 2 คน
วันนี้ อีก 3 วันจะจบ ม.6 แล้ว
ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ ฮา… แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็เคยมีความรัก และยังมีอยู่แม้ในขณะนี้
วันวาเลนไทน์ทุกๆ ปีที่ผ่านมาถ้าพูดถึงตอนยังเป็นเด็กตัวจ้อยนั้น มันไม่มีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ จะเริ่มมารู้สึกตัวก็คงในปีที่เริ่มมีดอกกุหลาบฟ้าคะนองกระจายไปตามพื้นที่ของระดับ ในช่วงนั้น วันวันนี้จะเป็นวันที่ผมรู้สึกตื่นเต้น บางครั้งก็ลุ้นๆ ครับ ผมจำไม่ได้ว่าจะตื่นเต้นและลุ้นไปเพื่ออะไร
บางทีความรักของคนอื่นอาจจะพลอยแผ่ไอความสุขออกมาให้เราพลอยตื่นเต้นไปด้วย…
อย่างไรก็ตาม ทุกปีที่ผ่านมา วันแห่งความรักนี้ ไม่เคยเป็นวันแห่งความรักของผมบ้างเลย
วันนี้ผมให้ของขวัญวันวาเลนไทน์กับผู้หญิงคนหนึ่งไป เป็นของที่ทุ่มเทกับมันมาก ตั้งแต่ออกแบบ ทำเวกเตอร์ เลื้อยแผ่นไม้ เกลา ตัดด้วยเลื้อยไฟฟ้าในส่วนโค้งลึก ขัดด้วยกระดาษทรายเก็บรายละเอียด ระบายสี ซื้อเชือกแขวน ให้สว่านเจาะรูแขวน และขั้นสุดท้ายที่ยากไม่ใช่น้อย ก็คือ นำมามอบให้กับผู้หญิงคนนี้นี่เอง
ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เท่าไหร่ครับ บางวันผมทำจนหลับไปเลย ผมคิดว่างานที่เกิดขึ้นด้วยแรงบันดาลใจนั้น ไม่เคยทำให้ล้า แต่ยังมีความสุขอีกด้วย
วันนี้ผมได้เดินไปโรงอาหารด้วย แม้วันอื่นก็เดินไปแต่วันนี้… ไม่มีอะไรครับ ฮา…
อย่างที่ว่าไป ถึงจะไม่เคยมีแฟน แต่ผมก็มีความรัก
และก่อนจบ ม.6 นี้
ผมก็มีวันวาเลนไลน์ครั้งแรก วันแห่งความรักของผมแล้วครับ
ปล. มันดูเป็นเรื่องเล็กเน่อะครับ
